Γράφει η Μία Κόλλια
Κυρανάκης Α’ ημίχρονο
«Τα συστήματα είναι απαρχαιωμένα. Το γνωρίζουμε, αυτά παραλάβαμε» είπε ο αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης. Και έχει το κεφάλι του ήσυχο.
Να κοιμάται άραγε τα βράδια;
Πώς μπορείτε, κύριε Κυρανάκη να ξεστομίζετε αυτή τη φράση και την ίδια στιγμή να μην νιώθετε εσωτερική ντροπή τέτοια που να λιώνει τα σωθικά σας όπως θα μπορούσε να λιώσει ένα αεροπλάνο σε περίπτωση λάθους λειτουργίας των απαρχαιωμένων αυτών συστημάτων; Σε πόσα χρόνια παραγράφεται το τι παραλαμβάνει ο καθένας κύριε Κυρανάκη και γίνεται πια δική του ευθύνη; Πόση ευθυνοφοβία πια; Δίκιο είχε η Μαρία Ευθυμίου σε μια ομιλία που είχε δώσει, όταν χρόνια πριν την είχα προσκαλέσει σε ένα event που οργάνωνα: έλεγε με επιμονή και απόλυτα πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε για αστείο η φιλοσοφία του προτεσταντισμού των βόρειων χωρών που αφορά κυρίως στη συνείδηση της ατομικής ευθύνης. Καμία ευθύνη ποτέ για τίποτα. Πάντα φταίνε οι άλλοι.
Και εγώ σου λέω ότι αυτό παρέλαβες λοιπόν. Και; Ποιος έχει υποχρέωση να βελτιώσει τα συστήματα αυτά; Όχι να βελτιώσει, τύπου άλλαξα τη λάμπα αλλά η πρίζα είναι ξεχαρβαλωμένη, αλλά να τα τελειοποιήσει αφού για όποιον δεν κατάλαβε μιλάμε για αεροπλάνα και εκατοντάδες ανθρώπους στον αέρα. Καμιά φορά δεν χρειάζεται κάτι πολύ τεράστιο και καταστροφικό για να αποδειχθεί η ακαταλληλότητα κάποιου σε μία θέση. Ο κύριος Κυρανάκης δεν μπορεί να βρίσκεται στο τιμόνι και να ομολογεί κάτι τέτοιο.
Και μιας και φθάνουμε στην καρδιά του θέματος, που είναι το θράσος ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζει πόσο σπουδαία αρετή είναι η ταπεινότητα, ας περάσουμε στην έτερη συμπεριφορά του ιδίου.
Κυρανάκης, Β’ ημίχρονο
Να διηγηθώ σύντομα ένα προσωπικό περιστατικό πριν.
Η αγαπημένη μου γιαγιά, γυναίκα avant garde, εξαιρετικά μορφωμένη και καλλιεργημένη (μέχρι να πεθάνει είχε ανοιγμένη στο τραπέζι της τραπεζαρίας την εγκυκλοπαίδεια του ΗΛΙΟΥ για να διαβάζει διάφορα λήμματα, χωρίς λόγο, από φιλοσοφικό ενδιαφέρον και μόνον) έπεσε πάνω σε έναν… «Κυρανάκη» όταν έδινε τις τότε Πανελλήνιες. Το πρόβλημα (μαθηματικών ή φυσικής, δεν θυμάμαι) που έπρεπε να λύσει, όπως μου διηγήθηκε, μιλούσε για μία δεξαμενή που άδειαζε και γέμιζε συγκεκριμένες ποσότητες νερού. Σήκωσε το χέρι και είπε στον επιτηρητή ότι ήταν λάθος η εκφώνηση και έπρεπε να είναι αντίστροφα το γέμισμα και το άδειασμα για να λυθεί η άσκηση. Της είπε «να πάει στο σπίτι της για να καθαρίσει κρεμμυδάκια». Μία εβδομάδα μετά, οι εξετάσεις επαναλήφθηκαν λόγω λάθους στην εκφώνηση.
Φαντάζομαι ότι στην εποχή της γιαγιάς μου, το 193κάτι δηλαδή, αυτό θα ακουγόταν μάλλον ΟΚ. Όταν ακούγεται σήμερα…
«Έχετε πολύ θράσος για πρώην γενικός γραμματέας του υπουργείου που ξεπούλησε τον σιδηρόδρομο να τσιρίζετε. Εδώ είναι Βουλή, δεν είναι η κουζίνα σας κυρία μου», είπε ο κ. Κυρανάκης, απευθυνόμενος στην κ. Πέρκα.
Σημαίνει πως ο άνδρας που απευθύνει κάτι τέτοιο το νιώθει βαθιά στο μεδούλι του. Και δεν έχει καμία σημασία η εκ των υστέρων συγγνώμη – καλά έκανε και την είπε, έτσι έπρεπε να πράξει, αλλά η αλήθεια δεν αλλάζει. Εχει, γράφουν, και κόρη! Τρομερό επιχείρημα. Λες και οι μισογύνηδες κάθε είδους, δεν είχαν μάνα. Ας γελάσω.
Τέλος πάντων, τι να λέμε τώρα, όλοι καταλάβαμε. Και αναμασάμε τα ίδια και τα όμοια. Να πούμε ξανά πως δεν σωνόμαστε με τίποτα; Δεν θέλω να το πιστέψω αλλά και πάλι όταν νέοι άνθρωποι με τόσες γνώσεις όπως ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης μιλούν και πράττουν σαν τους πιο παλιακούς τύπους πολιτικών τους οποίους νιώθαμε πως σιγά σιγά αποχαιρετούμε, η απογοήτευση είναι μεγάλη.
Δυο ατάκες, δυο φράσεις και από μπροστά σου περνά όλη η δυσωδία του δημόσιου βίου, αυτού του Ελληνα που βαρέθηκες να ακούς και να βλέπεις, αυτού του Ελληνα που μυαλό δεν βάζει. Γιατί την Ελλάδα, αυτοί οι άνθρωποι την κρατούν χαμηλά. Από τον κάθε κύριο Κυρανάκη αναμένω να αλλάξει η αισθητική. Όχι από τον χυδαίο συνδικαλιστή που βρίζει σαν οχετός μπροστά στις κάμερες γιατί είναι μάγκας και πιστεύει ότι τον παίρνει. Από ψηλά πάντα ορίζεται το καλό ή το κακό. Όταν αυτοί που πρέπει, ανταποκριθούν στον ρόλο τους όπως πρέπει, τότε θα αποβάλει η ίδια η κοινωνία τον εκάστοτε Ανεστίδη.
Πηγή: news247.gr
