Γράφει η Βίβιαν Ευθυμιοπούλου
Σε μια δημοκρατία οι μόνοι που έχουν την υποχρέωση να λογοδοτούν είναι οι αιρετοί και κυρίως αυτοί που ασκούν ή έχουν ασκήσει εξουσία. Με αυτούς έχουμε υπογράψει το λεγόμενο κοινωνικό συμβόλαιο, σε αυτούς έχουμε εκχωρήσει μέχρι και το δικαίωμα να ασκούν σε βάρος μας κατασταλτική βία, υπό προϋποθέσεις. Οπότε οι αιρετοί έχουν την υποχρέωση να λογοδοτούν κάθε μέρα.
Κι όμως στην Ελλάδα, μέσα σε όλα ζούμε και το φαινόμενο οι κυβερνήσεις να κουνάνε το δάχτυλο στους πολίτες κάθε φορά που τους ασκούν κριτική.
Το φαινόμενο εντάθηκε τα τελευταία έξι χρόνια, επί της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και τα κρούσματα είναι πολλά και προσβλητικά. Μία γιατί διαμαρτυρηθήκαμε για τους χειρισμούς της κυβέρνησης στην τραγωδία των Τεμπών, μία γιατί τα πλήθη κατέβηκαν στους δρόμους, μία γιατί αρνηθήκαμε να βάλουμε στο στόχαστρο τους συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας, μια γιατί δεν αναγνωρίζουμε το success story στην οικονομία και πιστεύουμε τον ΟΟΣΑ αντί για τον Κωστή Χατζηδάκη.
Σήμερα πάλι βλέπουμε υπουργούς, στελέχη της ΝΔ και πάνω απ όλα τους περίφημους φιλοκυβερνητικούς «κύκλους» στη δημόσια σφαίρα, να επιτίθενται σε δημοσιογράφους, αρθρογράφους, τους πολιτικούς τους αντιπάλους, ζητώντας τους να απολογηθούν γιατί συμπαραστάθηκαν στη Μαρία Καρυστιανού και γιατί δεν κατάλαβαν, λέει, από την αρχή ότι είχε ακροδεξιές απόψεις.
Είμαστε καθόλου σοβαροί;
Κανένας πολίτης, δημοσιογράφος, αρθρογράφος δεν έχει την υποχρέωση να απολογηθεί για τις απόψεις που εκφράζει. Κι αυτό γιατί όποιος σχολιάζει επωνύμως τις εξελίξεις σε ενεστώτα χρόνο, ξέρει ότι η έκφραση γνώμης δεν είναι μια ασφαλής συνθήκη. Τα δεδομένα αλλάζουν αλλά τα γραπτά μένουν, οι αναγνώστες θυμούνται και δεν διστάζουν να τα ανακαλούν και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση επισημαίνοντας τυχόν ασυνέπειες, στην περίπτωση που δεν δικαιολογείς την αλλαγή άποψης ή στάσης. Οι αναγνώστες δεν χρειάζονται υποδείξεις από τους κομματάρχες, εκατέρωθεν.
Και υπάρχει και κάτι ακόμα χειρότερο από το να απολογούνται όσοι εκφράζουν πολιτικές απόψεις: να δέχονται να γίνουν «δηλωσίες» μην και τους χαρακτηρίσουν προκατειλημμένους. Τι εννοώ; Η αξίωση να έχεις μιλήσει για τη Γάζα για να μιλάς για την Ουκρανία ή τη Βενεζουέλα και το αντίθετο και άλλα τέτοια φαιδρά.
Αντικειμενικές πολιτικές απόψεις δεν υπάρχουν. Μόνο η πνευματική εντιμότητα ή ανεντιμότητα του κάθε γράφοντος κρίνεται κι αυτό όχι πάντα, εξαρτάται από τα στάνταρντς του κάθε αναγνώστη. Εξάλλου έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η δημόσια σφαίρα από τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και τον ηλεκτρονικό Τύπο (ακόμα και η ύλη των έντυπων είναι πλέον προσβάσιμη από το διαδίκτυο) ό,τι γράφεται έχει χρονική αλληλουχία και παρακολουθεί τις συνέχειες και τις ασυνέχειες της πολιτικής ζωής.
Για μία χώρα που η πολιτική συζήτηση γίνεται εν πολλοίς καφενειακά, που τα μέλη των κυβερνήσεων εμφανίζονται στα πάνελ ως σχολιαστές, λες και δεν ασκούν εξουσία, έχουμε μάλλον πολλά ταμπού για τον τρόπο που συζητάμε. Όλα «δήθεν» βέβαια, όπως τα περισσότερα πράγματα στην Ελλάδα όπου συνηθίζουμε να ερμηνεύουμε την πραγματικότητα με όρους μεταφυσικούς και όχι ορθολογικούς.
Την καλύτερη συμβουλή για όλα παραπάνω την έχουν δώσει οι Βρετανοί: «Never complain, never explain». Μην κλαψουρίζεις, μην απολογείσαι, λέει η διάσημη φράση που αποδίδεται στον Μπέντζαμιν Ντισραέλι.
Και είναι έτσι γιατί ακόμα κι αν υποκύψεις στις αξιώσεις του καθενός να απολογηθείς, οι εχθροί δεν θα σε πιστέψουν ενώ οι φίλοι δεν θα το θεωρήσουν αναγκαίο.
Πηγή: news247.gr
