Γράφει ο Δημήτρης Παγαδάκης
Συμπληρώθηκαν κιόλας τέσσερα χρόνια από την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία την 24η Φεβρουαρίου 2022. Σε ένα πολεμικό τοπίο που σέρνεται ζοφερό
Οι ανελέητες μάχες επιμένουν, το αιματοκύλισμα συνεχίζεται. Τα μέτωπα μετακινούνται λίγα χιλιόμετρα τη φορά, τα θύματα αυξάνονται και θάβονται βιαστικά. Όπως καταχωνιάζεται και η υπομονή σε μια ολέθρια ρουτίνα.
Ο πέμπτος χρόνος δεν περιέχει το σοκ του πρώτου ούτε την οργή του δεύτερου. Κουβαλάει πια στασιμότητα και σωρεύει φθορά. Τα πιο ύπουλα όπλα τα οποία διαβρώνουν τη μνήμη, κουράζουν τη συμπόνια, φουσκώνουν την αδιαφορία, κανονικοποιούν το αδιανόητο.
Οι Δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες σα να βαρέθηκαν. Κοιτάζουν τα κιτάπια με τα υπέρογκα έξοδα, ζυγίζουν τα πακέτα κυρώσεων, μετρούν την ενεργειακή εξάρτηση, λογαριάζουν τις δαπάνες του αυτόνομου επανεξοπλισμού τους.
Η συγκρουσιακή σταυροφορία υπέρ του διεθνούς δίκαιου εναντίον του βάρβαρου επιτιθέμενου καταπατητή του μοιάζει να έχει ατονήσει. Το αντανακλά η αποκαμωμένη καθημερινότητα. Στις ειδήσεις των καναλιών δεν ξεδιπλώνονται πλέον χάρτες.
Σποραδικά αναφέρονται αιματηρές συγκρούσεις και μοιραίες απώλειες του ανήμπορου αμάχου πληθυσμού. Τα τηλεοπτικά πάνελ άδειασαν από διπλωματικούς και στρατιωτικούς αναλυτές. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο δημόσιο χώρο περιορίστηκαν οι ανοιχτές αντιπαραθέσεις .
Λιγόστεψαν οι καβγάδες, οι λογομαχίες, οι αντιδικίες για το ποιος είναι με τον «άνθρωπο» και ποιος με τους Ουκρανούς υπερασπιστές της ανεξαρτησίας τους. Ποιοι τάσσονται με τους δήθεν Ναζί του Κιέβου και ποιοι είναι υπέρ της υποτιθεμένης ασφυκτιούσας από την Νατοϊκή περικύκλωση Μόσχα.
Αν η σταδιακή απάθεια ξεθωριάζει την ενεργή συμπαράσταση, η διάρκεια της σύρραξης υποσκάπτει την δρώσα αλληλεγγύη στους βαριά δοκιμαζόμενους Ουκρανούς. Ο χρόνος γίνεται ο πιο αμείλικτος πολιορκητής της εκδηλωμένης μεγαλόψυχης ανθρωπιάς.
Η έκκληση του Τζο Μπάιντεν για την «υπεράσπιση των δυτικών αξιών» μετατράπηκε από το Ντόναλντ Τραμπ σε «ένα ζήτημα που πρέπει να λυθεί γρήγορα, ώστε να μπορέσουμε να επιστρέψουμε στις δουλειές μας». Με κραυγαλέα απαίτηση η συκοφαντημένη από τον τελευταίο Ευρώπη να μπει στην άκρη.
Παρότι η γηραιά ήπειρος έχει πληρώσει περισσότερα από οποιονδήποτε για να συντηρήσει το κράτος και τον στρατό του Κιέβου, την παραγκωνίζει από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στη Γενεύη. Της απαγορεύει εμμέσως, πλην ταπεινωτικά, να προμηθεύει την Ουκρανία με όπλα. Αλλά αν τα αγοράσει από το Πεντάγωνο, χαλάλι.
Γίνεται ολοφάνερο ότι ένα ποταπό υπόγειο νήμα συνδέει την βαθιά αντιδραστική μερίδα του σημερινού Λευκού Οίκου με το έξαλλα πολεμοχαρές Κρεμλίνο. Συντονίζεται με την ευρωπαϊκή ακροδεξιά, τις ρουβλιοβίωτες φανατικά ρωσόφιλες σέχτες και το ψυχωτικά αντισυστημικό περιθώριο.
Όλοι μαζί προσανατολίζονται στην αποδυνάμωση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Στοχεύουν σε μια διχασμένη Ευρώπη που θα περιφρονεί την πολυμέρεια, θα σχετικοποιεί τους διεθνείς κανόνες, θα φιμώνει την αξιακή της αφήγηση, θα γοητεύεται από αυταρχικούς και δημαγωγούς ηγέτες.
Η ασφυκτική αυτή πίεση στην δημοκρατική Ε.Ε, συναρθρωμένη με την κοινωνική εξάντληση της καρτερίας για τερματισμό του πολέμου δρομολογεί οδυνηρές συνέπειες. Προχθές κιόλας ο δεσποτικός λαϊκιστής Ούγγρος Όρμπαν σαμποτάρισε και μπλόκαρε το ευρωπαϊκό πακέτο κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας.
Τις προάλλες ο φιλελεύθερος Γάλλος Μακρόν ψέλλισε απολογητικά ότι είναι «αναγκαίο» να μιλήσουμε με τον Πούτιν. Μετά, επανόρθωσε υπογραμμίζοντας ότι η αμυνόμενη Ουκρανία αποτελεί την πρώτη γραμμή άμυνας της ηπείρου. Δεν άλλαξε, ωστόσο, σε τίποτε την εξοικείωση των Ευρωπαίων απέναντι στη βάναυση ρωσική απειλή.
Όσο κάνεις ευρωπαίος πολίτης δεν πρόκειται να ντυθεί στο φανταρικό χακί για να υπερασπίσει τα κληροδοτημένα ιδανικά του ανθρωπιστικού διαφωτισμού, τόσο η στρατηγική συνηγορίας υπέρ του ήθους του θα εξελίσσεται σε στατιστική.
Αναπόδραστα θα τυλίγεται βαθμιαία στη σιωπή. Όπως αρμόζει σε κάθε νέα «αρχιτεκτονική ασφαλείας» που μεταφράζει τη βιωμένη φρίκη των κατεχομένων εδαφών της Ουκρανίας σε PowerPoint πίνακες.
Εν τω μεταξύ ο χρόνος περνάει αμείλικτος. Για τον αδίστακτο Πούτιν συνιστά υπαρξιακό θέμα καθώς η συνέχιση του πολέμου εγγυάται την διατήρηση του απολυταρχικού καθεστώτος του. Για τον ναρκισσιστή μπίζνεσμαν Τραμπ αποτελεί χρήμα.
Αναμένει επωφελώς την μερίδα του λέοντος από τα δισεκατομμύρια της ανασυγκρότησης της κατεδαφιστικά βομβαρδισμένης Ουκρανίας. Για τις ευρωπαϊκές ηγεσίες σχηματίζει το διάστημα των αποθεμάτων ανοχής των ψηφοφόρων ανάμεσα στους εκλογικούς κύκλους.
Μόνο για τους αντιστεκόμενους ηρωικά Ουκρανούς ο χρόνος που σπαταλιέται δείχνει δυσβάσταχτος. Χαράζει στο διάβα του όλα τα δάκρυα που έχουν χυθεί για τα δείνα της ερήμωσης που υφίστανται.
Μορφοποιείται σκληρά στις ουρές για ψωμί, στα καταφύγια, στα χαρακώματα, στις σφυροκοπημένες από εξοντωτικά ρωσικά ντρόουνς παγωμένες χωρίς θέρμανση και ηλεκτρισμό πολυκατοικίες. Οργανώνεται με αποτρόπαια εγκλήματα πολέμου και μαζικές απαγωγές ανυπεράσπιστων παιδιών.
Γίνεται ολοένα πιο αφόρητος καθώς προμηνύει την υποταγή τους ως ασθενέστερων μέσω μιας άδικης και υποδουλωτικής μεταχείρισης. Προς δόξα μιας ανήθικης και ανερμάτιστα εκφοβιστικής παγκόσμιας αστάθειας. Που μπαίνει πένθιμα και εφιαλτικά στον ερεβώδη πέμπτο χρόνο της.
Πηγή: protothema.gr
