Με ένα πόλεμο, δεν ξεχνιέμαι

Γράφει η Βίβιαν Ευθυμιοπούλου

Όσο και να πιέζεται από το περιβάλλον του -οικογενειακό, φιλικό, ψηφιακό- ο δημοκρατικός πολίτης δεν μπορεί «να διαλέξει πλευρές» στον νέο πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Αν μη τι άλλο, στοιχειώδης αίσθηση αποφυγής του γελοίου, πρέπει να μας αποτρέπει από να περιγράφουμε ένα παροιμιωδώς σύνθετο πρόβλημα, όπως το Μεσανατολικό, με όρους ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ αιωνίων αντιπάλων.

Το ιρανικό καθεστώτος είναι από τα πιο ειδεχθή και επικίνδυνα για την ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής καθώς είναι κοντά στο να αναπτύξει πυρηνικά όπλα αλλά οι κρατικές, εξωδικαστικές δολοφονίες όπως και οι στρατιωτικές επεμβάσεις σε ανεξάρτητα κράτη παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο η επίκληση του οποίου βρίσκεται στον πυρήνα της εξωτερικής μας πολιτικής.

Εξίσου σύνθετο ζήτημα είναι και η στάση που πρέπει να κρατήσει η χώρα μας. Ό,τι και να λένε διάφοροι, καμία κυβέρνηση δεν θα αντιδρούσε διαφορετικά στην πρόσκληση της Κύπρου αλλά και των συμμάχων μας να αναπτύξουμε δυνάμεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Το θέμα όμως που σηκώνει μεγάλη συζήτηση είναι ο τρόπος που η κυβέρνηση διαχειρίζεται επικοινωνιακά το όλο ζήτημα για εσωτερική κατανάλωση.

Γιατί αν επί των ημερών της κυβέρνησης Μητσοτάκη η Ελλάδα αναδεικνύεται σε ηγεμονική δύναμη, σε ολόκληρη την περιοχή, όπως ισχυρίζεται η ίδια, ανακύπτουν κάποιες εύλογες απορίες που ξεκινούν από το αφού είμαστε τόσο ισχυροί και «μάγκες» γιατί δεν έχει ακόμα ποντιστεί το καλώδιο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου στην Κάσο, μέχρι το γιατί δεν έχουν οι κυρωθεί από τη Βουλή τα πρωτόκολλα με τη Βόρεια Μακεδονία και γιατί με όλους τους Βαλκανικούς γείτονές μας έχουμε μετατρέψει την εξωτερική πολιτική σε μικροπολιτική.

Η κυβέρνηση δήλωσε από την αρχή ότι δεν επιθυμεί τον πόλεμο και πράγματι αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας. Όμως, όπως γράψαμε και προ ημερών, η κυβέρνηση δεν χάνει την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει άλλη μια κρίση (πραγματική αυτή τη φορά και όχι σαν τις άλλες, τις δήθεν, που κατασκευάζει μόνη της) για να απομακρύνει το βλέμμα της κοινής γνώμης από τα σοβαρά προβλήματα της καθημερινότητας που έχει αποτύχει στη διαχείρισή τους.

Καθημερινά «σκάνε θέματα» διαχείρισης κρατικών κονδυλίων και πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης. Η ακρίβεια ταλανίζει τα νοικοκυριά. Ήδη, ενώ πληκτρολογώ αυτές τις γραμμές, η τιμή του πετρελαίου έχει υπερβεί τα $100 το βαρέλι. Η δίκη για το δυστύχημα των Τεμπών θα ξεκινήσει, ενώ τυχόν ευθύνες στελεχών της κυβέρνησης για το ροκάνισμα των κοινοτικών κονδυλίων μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν θα διερευνηθούν καν. Αυτή είναι η πραγματικότητα, όταν απομακρυνόμαστε από τις οθόνες της τηλεόρασης και των κινητών μας τηλεφώνων και αυτή η πραγματικότητα δεν διασκεδάζεται με φαιδρές δηλώσεις Υπουργών που ανέστησαν μέχρι και τον στρατηγό Κίμωνα για τις ανάγκες του ρόλου του πατριώτη που υποδύονται και μάλιστα άθλια.

Ήδη δημοσιεύονται αναλύσεις για το αν ο πόλεμος συμφέρει εκλογικά την κυβέρνηση με αναφορές σε δημοσκοπήσεις που την εμφανίζουν να «τσιμπάει» προς τα πάνω.

Ευνοεί εκλογικά η κρίση την κυβέρνηση;

Είναι η λάθος ερώτηση σε μια εντελώς λάθος συζήτηση.

Γιατί δεν είναι δυνατόν οι πάσης φύσεως δημοσιολογούντες- δημοσιογράφοι, αρθρογράφοι, αναλυτές- να ασχολούνται με την επιβίωση της κυβέρνησης, της οποιασδήποτε κυβέρνησης, αντί να νοιάζονται για την επιβίωση και την ευημερία της ελληνικής κοινωνίας.

Η ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί είναι μήπως τελικά η παρούσα κυβέρνηση που ψηφίστηκε μαζικά δύο φορές για να επιλύσει προβλήματα έχει εξελιχθεί η ίδια στο βασικό πρόβλημα της χώρας. Το μόνο που πρέπει να συζητάμε είναι πως θα ευημερήσουμε, οι Έλληνες, συνολικά. Οπότε ας γίνει σαφές: Όχι, με ένα πόλεμο, δεν ξεχνιόμαστε.

Πηγή: news247.gr