Γράφει ο Πάνος Λουκάκος
Οταν πολεμούν ασυγκράτητοι καουμπόηδες εναντίον αιμοσταγών μουλάδων, με ποιον από τους δύο μπορεί να ταυτιστεί ένας μέσος εχέφρων άνθρωπος;
Οποιος είναι εναντίον του πολέμου και εναντίον του Τραμπ και του Νετανιάχου σημαίνει υποχρεωτικά και ότι είναι υπέρ των μουλάδων και του δολοφονικού, δικτατορικού, θεοκρατικού καθεστώτος τους;
Οποιος είναι υπέρ του πολέμου και εναντίον των μουλάδων και του δικτύου των τρομοκρατικών οργανώσεών τους εντός κι εκτός Ιράν, σε όλη τη Μέση Ανατολή, σημαίνει υποχρεωτικά και ότι είναι και υπέρ του Τραμπ και του Νετανιάχου;
Προφανές είναι ότι δεν μπορεί να ταυτιστεί κανείς με το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης και τις επιμέρους ηγεσίες του. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά επικίνδυνο καθεστώς, που ετοιμαζόταν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, βαλλιστικούς πυραύλους και κατηύθυνε, καθοδηγούσε, χρηματοδοτούσε και εξόπλιζε το δίκτυο των ένοπλων τρομοκρατικών οργανώσεων στη Μέση Ανατολή, από τη Χαμάς στη Γάζα και τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο μέχρι τους Χούθι στην Υεμένη και τις φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ.
Πρόκειται επίσης για το καθεστώς το οποίο παραβιάζει όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα και προεχόντως αυτά των γυναικών και δολοφόνησε, φυλάκισε, βασάνισε δεκάδες χιλιάδες Ιρανούς, οι οποίοι τόλμησαν να διαδηλώσουν εναντίον του. Και πρόκειται για το καθεστώς που σήμερα βομβαρδίζει αδιακρίτως όλες τις μη εμπόλεμες γειτονικές του χώρες, από τη Σαουδική Αραβία έως τις χώρες του Κόλπου, από το Αζερμπαϊτζάν μέχρι και την Τουρκία.
Δύσκολα επίσης μπορεί κανείς να ταυτιστεί σήμερα με τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ και το Ισραήλ του Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Ο Τραμπ είναι ο πρωτοφανώς αλλοπρόσαλλος Αμερικανός πρόεδρος, ο οποίος αγνοεί πλήρως τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και τους ισχύοντες κανόνες των διπλωματικών σχέσεων, απειλεί χώρες με προσάρτηση όπως είναι ο Καναδάς και η Γροιλανδία, απειλεί με επιθέσεις και οικονομικό στραγγαλισμό κράτη της Λατινικής Αμερικής, επιβάλλει ή αποσύρει κατά βούληση δασμούς σε τρίτες χώρες, προκαλώντας μία παγκόσμια οικονομική αποσταθεροποίηση, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει εξαπολύσει ένα ανηλεές ρατσιστικό κυνηγητό σε μειονότητες και έχει αναγάγει σε υπέρτατο δόγμα του καθεστώτος του την πολιτική της ισχύος και της κερδοσκοπίας, συχνά και προσωπικής του.
Εξίσου δύσκολη είναι η ταύτιση και με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ο οποίος, εκκινώντας από μία δίκαιη αντίδραση στη δολοφονική επίθεση της Χαμάς, έφτασε στο σημείο να ισοπεδώσει τη Γάζα και να εξοντώσει ένα μεγάλο μέρος του άμαχου πληθυσμού της. Και τώρα επαναλαμβάνεται η ιστορία στον Λίβανο, με στόχο τη Χεζμπολάχ, αλλά πληττόμενο και μεγάλο τμήμα των κατοίκων της χώρας, που προφανώς δεν έχουν σχέση με την τρομοκρατία και τους τρομοκράτες.
Είναι προφανές ότι τόσο ο Τραμπ όσο και ο Νετανιάχου, διαθέτοντας την απόλυτη από αέρος και θαλάσσης υπεροπλία, θα οδηγήσουν τα πράγματα έως τον τελικό στόχο που έχουν θέσει οι ίδιοι, δηλαδή την ανατροπή του καθεστώτος των μουλάδων στο Ιράν. Και εδώ αρχίζουν τα πολλά και μεγάλα ερωτήματα.
Είναι εφικτός αυτός ο στόχος χωρίς στρατιωτικές επιχειρήσεις επί του εδάφους και ποιος από τους δύο συμμάχους μπορεί να τις αναλάβει, πληρώνοντας βαρύτατο κόστος πολιτικό και σε ανθρώπινες ζωές;
Ποια είναι η στρατηγική της επόμενης ημέρας για το Ιράν και τη Μέση Ανατολή εάν και όταν ανατραπεί το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης; Ποιος θα αναλάβει να διαχειριστεί πολιτικά και στρατιωτικά αυτή τη χώρα των 92 εκατομμυρίων κατοίκων εκ των οποίων άνω των 32 εκατομμυρίων ανήκουν σε δεκάδες μειονότητες, από Κούρδους έως Αζέρους, από τη στιγμή που δεν υπάρχει οργανωμένη εναλλακτική δύναμη έτοιμη να αναλάβει την εξουσία;
Στο κενό εξουσίας, που μοιραία θα προκύψει, πώς θα αντιμετωπιστούν οι επιμέρους στρατιωτικοί και θρησκευτικοί παράγοντες του καθεστώτος που θα αυτονομηθούν – όχι όμως πριν αδειάσουν τις αποθήκες από όποιον εξοπλισμό θα έχει απομείνει;
Πώς θα αντιμετωπιστεί ο κίνδυνος να αποκτήσουν πρόσβαση σε πυρηνικό υλικό κατάλληλο για όπλα τρομοκρατικά δίκτυα στη Μέση Ανατολή, υπάρχοντα και νέα, αυτονομημένα πλέον από την Τεχεράνη; Διότι πυρηνικό υλικό χαμηλότερης ποιότητας μπορεί να οδηγήσει στην κατασκευή βομβών ραδιολογικής διασποράς («βρώμικες βόμβες»), που μπορεί να εξαπολυθούν σε κατοικημένες περιοχές.
Πώς θα αποτραπεί η γενίκευση του πολέμου σε όλη τη Μέση Ανατολή με τις τεράστιες επιπτώσεις στην παγκόσμια ενεργειακή αγορά, και τις πολυπληθείς προσφυγικές ροές που θα κατευθυνθούν προς τη Δύση;
Πώς θα αντιμετωπιστεί ένα νέο κύμα τρομοκρατίας, που θα πλήξει τις περισσότερες Δυτικές χώρες, με επιθέσεις αυτοκτονίας φανατικών ισλαμιστών έχοντας ως κυριότερους στόχους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ; Το πρώτο χτύπημα επί ευρωπαϊκού εδάφους, στην Κύπρο, αποτελεί την αρχική ένδειξη ότι κανείς δεν θα είναι στο απυρόβλητο.
Συγκρούονται σήμερα στη Μέση Ανατολή από τη μία πλευρά η αλαζονεία της ισχύος και από την άλλη ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, η πίστη ότι οι «μάρτυρες» εκπληρώνουν μία θεϊκή αποστολή. Και τα δύο είναι επικίνδυνα. Γι’ αυτούς τους λόγους είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς σε εποχή παραλογισμών ποια θα είναι η επόμενη ημέρα στη Μέση Ανατολή.
Ο Οτο φον Μπίσμαρκ, πρώτος καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, είχε πει: «Ενας άπειρος πολιτικός βλέπει το τέλος του παιχνιδιού σε κάθε κίνηση μιας παρτίδας σκακιού». Γίνονται σήμερα πολλές κινήσεις από πολλούς. Αλλά θα οδηγήσουν και στο τέλος του «παιχνιδιού»;
Πηγή: protothema.gr
