Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς
Πριν από λίγες μέρες, όταν ο πρωθυπουργός της Ισπανίας τόλμησε να πει, μόνος αυτός, «όχι» στις αξιώσεις του Τραμπ, έπεσαν πάνω του τα εγχώρια φιλοκυβερνητικά όρνια σε μέσα ενημέρωσης και κοινωνικά δίκτυα, για να τον κατασπαράξουν.
Με βασικό επιχείρημα ότι είναι… φιλότουρκος, επειδή η χώρα του πουλάει όπλα στην Τουρκία. Λες και οι άλλες(Γερμανία, Αγγλία, Ιταλία, Γαλλία) της πουλάνε μόνο αυτοκίνητα και κρασιά.
Το χειρότερο είναι ότι στον απαξιωτικό αυτό χορό για τον πρωθυπουργό μιας χώρας-συνεταίρου στην Ευρώπη μπήκε και ο δικός μας πρωθυπουργός. Νομίζοντας ότι έτσι κολακεύει ένα ακροατήριο, το οποίο επιχειρεί να προσεγγίσει με «πατριωτικές» κορώνες, για να δείξουν οι δημοσκοπήσεις ότι τσιμπάει μια-δυο μονάδες σαν «συσπείρωση γύρω από τη σημαία».
Έτσι, αντί να αδράξει την ευκαιρία και να πει, έστω με άλλα λόγια και πιο συγκρατημένα, αυτό που είπε καθαρά ο Σάντσεθ στον Τραμπ («είμαστε σύμμαχοι, αλλά όχι δουλοπρεπείς»), ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να γαργαλήσει τα «πατριωτικά» ένστικτα ενός ακροατηρίου με τη φράση «ευτυχώς» (που δεν είναι Σάντσεθ).
Ας παραβλέψουμε ότι μόλις πριν από δύο μήνες, κατά την επίσκεψή του στην Ισπανία, άλλα έλεγε.
Και ας δούμε πώς η συνέχεια δικαιώνει απολύτως τον πρωθυπουργό της Ισπανίας.
Παρά τις απροκάλυπτες απειλές του Τραμπ, η Ευρώπη είπε ένα κατηγορηματικό «όχι» στην αποστολή πλοίων στα στενά του Ορμούζ. Ούτε μία χώρα, ούτε καν η πιο αμερικανόφιλη, όπως είναι παραδοσιακά η Μ. Βρετανία, (υπ)άκουσε (σ)την εντολή του αμετροεπούς πλανητάρχη. Όλοι βλέπουν πλέον πολύ καθαρά ότι ο τύπος αυτός είναι ικανός για τα πάντα, ακόμα και να εμπλέξει τον κόσμο σε παγκόσμιο πόλεμο είτε από ανύπαρκτο σχεδιασμό είτε από παρόρμηση της στιγμής.
Γι’ αυτό, άλλωστε, έχει ξεσπάσει διαμάχη μεταξύ των υποστηρικτών του στην Αμερική, ακόμα και στο επιτελείο του. Κάτι παρήγορο, διότι μπορεί να φρενάρει την εγωπάθεια και τους επικίνδυνους πειραματισμούς με τις τύχες ολόκληρων χωρών σήμερα και όλου του κόσμου αύριο.
Το σημερινό ευρωπαϊκό «όχι» στον ασυνάρτητο του Λευκού Οίκου, μαζί με τη σώφρονα τακτική της Κίνας, είναι καλά σημάδια, που μπορούν να οδηγήσουν σύντομα στο τέλος μιας παρανοϊκής κατάστασης (ο χασάπης του Τελ Αβίβ να σέρνει από τη μύτη τον πλανητάρχη) και να επαναφέρει τον κόσμο έστω σε μια ασταθή ισορροπία.
Το «όχι» των Ευρωπαίων αποτελεί, φυσικά, την απόλυτη δικαίωση της στάσης του πρωθυπουργού της Ισπανίας, του μόνου δυτικού ηγέτη που εξαρχής απέκρουσε τη δουλόφρονα στάση απέναντι στον υπερφίαλο της Ουάσιγκτον.
Αν τώρα ο Μητσοτάκης συναντούσε τον Ισπανό ομόλογό του, μπορεί να του έλεγε, με γενναιοφροσύνη, «ευτυχώς, Πέδρο, που εσύ τα είπες εγκαίρως»;
Μπορεί κάποια στιγμή να το μάθουμε…
Πηγή: news247.gr
