Γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου
Προσπαθώ, όσο μπορώ, να μην τοποθετούμαι δημόσια για πράγματα που δεν τα γνωρίζω σε έναν επαρκή βαθμό. Δεν το καταφέρνω βέβαια πάντα γιατί είμαι κι εγώ ένας ατελής άνθρωπος και κάποιες φορές ο θυμός παίρνει κεφάλι. Φυσικά και έχω γίνει άδικος στην ζωή μου, φυσικά και έχω βιαστεί, φυσικά και έχω γράψει αστοχίες.
Όμως είναι κάποια πράγματα για τα οποία δεν μπορείς να αγνοήσεις, να υποβιβάσεις, ένα πολύ δυνατό αίσθημα που έχεις.
Ξέρεις, τα αισθήματα δεν είναι τυφλές τουφεκιές στον αέρα, από κάπου έχουν προκύψει, από συγκεκριμένα γεγονότα, ακόμη κι αν δεν καταφέρνουν να πάρουν την πιστοποίηση του εμπεριστατωμένου λόγου. Ας μην τα αγνοούμε, ας μην τα υποτιμάμε, είμαστε φτιαγμένοι από πολλά πράγματα.
Εκείνη η ρήση για την γυναίκα του Καίσαρα, είναι μία πολύ ωραία κουβέντα και με αρκετές εφαρμογές. Δεν είναι απόλυτη, έχει πολλές εξαιρέσεις όπως και όλες οι ρήσεις. Προσωπικά έχω αμφιβολίες και για την απολυτότητα της φράσης πως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Έχω δει, έχω ζήσει, πολλούς κατασκευασμένους καπνούς δίχως να υπάρχει ίχνος φωτιάς.
Λοιπόν, τι ακριβώς τρέχει με την Δικαιοσύνη στην χώρα μας; Δεν είναι ιδέα μας, δεν είμαστε τρελοί, υπάρχει θέμα. Πώς γίνεται και σε όλα τα σοβαρά τους προλαβαίνουν οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί τους; Πώς γίνεται να μην έχει ξεκινήσει -εδώ και πολλά χρόνια- τίποτα από τους ίδιους; Πώς γίνεται σε μία χώρα που σύμφωνα και με διεθνή παρατηρητήρια, η διαφθορά έχει πάει σε άλλες πίστες, να πριονίζουν έναν όσο βασικό πυλώνα της Δημοκρατίας και να μην κουνιέται φύλο;
Πόσα έχουν σπρώξει κάτω από το χαλί; Είναι ένας τόσο μασίφ κλάδος που ξέρει και μπορεί να προστατεύει την ανεπάρκειά του, βαυκαλιζόμενος πως είναι ανεξάρτητη εξουσία; Και κυρίως τίμια με αίσθηση ευθύνης απέναντι στον τόσο κρίσιμο ρόλο της;
Δεν συμφωνώ με τους αφορισμούς και τις υπερβολές πως έχουμε χούντα και πως είμαστε Κολομβία, αν και κάνουν φιλότιμες προσπάθειες να μας το γυρίσουν το μυαλό.
Έχουμε μία κακοφορμισμένη Δημοκρατία όπου ό,τι μπορεί να φαγωθεί, τρώγεται, δεν χρειάζεται εδώ το «όποιος έχει αποδείξεις, να πάει στο εισαγγελέα».
Πρώτον, σωθήκαμε, και δεύτερον αρκεί μία ματιά στα πόθεν έσχες τους πριν την είσοδό τους στην πολιτική σε σύγκριση με το μετά, τα οποία δεν αντέχουν σε καμία λογική αιτιολόγηση. Και τα πόθεν έσχες είναι μόνο τα φανερά.
Υπάρχουν πολλοί πολίτες που το βρίσκουν λογικό, δεν τους ενοχλεί. Έχετε κι εσείς σίγουρα γνωστούς που υποστηρίζουν το γνωστό «έλα μωρέ, ας μην είμαστε τόσο ρομαντικοί, είναι δυνατόν να αναλαμβάνουν τόσες ευθύνες για πέντε χιλιάρικα τον μήνα; δεν βαριέσαι, δεν έγινε και τίποτα».
Εντάξει, ας συμφωνήσω, μόνο ως υπόθεση εργασίας, για να πάμε παρακάτω. Ακόμη κι αν ανεχτείς την διαφθορά σε έναν πολιτικό, προσωπικά μου είναι αδύνατον να το ανεχτώ σε έναν δικαστικό. Γιατί η Δικαιοσύνη είναι πολλά περισσότερα από έναν Θεσμό.
Στην δικαιοσύνη δεν ακουμπάει απλά και μόνο ένα πολίτευμα, ακουμπάει η ανθρώπινη ύπαρξη. Η πολιτική είναι μέσον, η δικαιοσύνη είναι μία από τις πιο ακριβές παρηγοριές. Δεν αντέχεται η έλλειψή της. Απλά, δεν αντέχεται.
Υ.Γ: Αν και η διαφθορά εννέα φορές στις δέκα συνοδεύεται από οικονομικά ανταλλάγματα υπάρχει και η άλλη, η «ιδεολογική», που έχει να κάνει με την άρνηση να επιτελέσεις το καθήκον σου όταν αυτό το καθήκον φέρνει σε δύσκολη θέση την πολιτική παράταξη που υποστηρίζεις. Αυτό όμως- που σε ένα τέντωμα της κατανόησής μου μπορώ να το δικαιολογήσω- οφείλεις να το έχεις λύσει όταν διαλέγεις επάγγελμα.
Πηγή: news247.gr
