Γράφει ο Βασίλης Στεφανακίδης
Κατανοητή και εν πολλοίς λογική η φθορά της κυβέρνησης μετά από σχεδόν 7 χρόνια στην εξουσία
Στο διάστημα αυτό, πέραν των οφθαλμοφανών επιτυχιών στην οικονομία, στη διαχείριση κρίσεων (που δεν ήταν αμελητέες) στην ψηφιοποίηση των παρεχόμενων υπηρεσιών από το κράτος, την εξωτερική πολιτική και τον εκσυγχρονισμό της άμυνας της χώρας και πολλών άλλων, έγιναν όμως και πολλά λάθη, αστοχίες και παραλείψεις στην άσκηση και διαχείριση της εξουσίας.
Ταυτόχρονα το νοικοκύρεμα των δημοσιονομικών που όλοι οι διεθνείς παρατηρητές επαινούν, δεν αποτυπώνεται σε ικανοποιητικό βαθμό στην κοινωνία. Κι επομένως δικαιολογημένη η γκρίνια και η αποστασιοποίηση μέρους της εκλογικής δύναμης του κυβερνώντος κόμματος από τη στιγμή που διαπιστώνει καθημερινά, πως η βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου είναι πολύ αργή και την ξεπερνούν τα διαδοχικά κύματα ακρίβειας. Και δεν έχει καμιά σημασία αν αυτή είναι εισαγόμενη και αποτέλεσμα των γεωπολιτικών αναταράξεων στην ευρύτερη περιοχή ή εγχώριας αισχροκέρδειας ανεξέλεγκτων κυκλωμάτων. Το αποτέλεσμα μετράει κι αυτό είναι δυσμενές.
Αναμενόμενος και ο καταγγελτικός λόγος των κομμάτων της αντιπολίτευσης για όλα τα προαναφερθέντα. Άλλωστε τι σόι αντιπολίτευση θα ήταν αν έλεγε πως δεν φταίει η κυβέρνηση αλλά οι κακές συγκυρίες. Έχει όμως τη σημασία του το γεγονός πως πέρα από καταγγελίες σε υψηλούς τόνους, και τοξικό λόγο, δεν ακούμε προτάσεις συγκεκριμένες. Απόψεις και ιδέες πως θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν καλύτερα τα προβλήματα επί του πεδίου και όχι γενικοί αφορισμοί που έχουν ένα και μοναδικό στόχο. Να πέσει η κυβέρνηση μια ώρα αρχύτερα χωρίς διαφαινόμενη εναλλακτική ρεαλιστική πρόταση για την επόμενη μέρα.
Όμως το σοβαρότερο κατά την άποψη μου είναι τα διασπαστικά φαινόμενα μέσα στην ίδια την κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος κόμματος. Υπό τον μανδύα πως οι βουλευτές δεν είναι πρόβατα και χειροκροτητές αλλά εκλεγμένοι με άποψη και ελεύθεροι κατά το Σύνταγμα να εκφράζονται με βάση τη συνείδηση τους, κάθε τόσο βλέπουμε ομαδοποιήσεις και παρεμβάσεις είτε με ομαδικές ερωτήσεις στη Βουλή, είτε με συνυπογραμμένες επιστολές, αμφισβητώντας το έργο και τις αποφάσεις της κυβέρνησης.
Και το κάνουν επιδιώκοντας δημοσιότητα και προβολή και όχι μέσα στα όργανα και την ίδια την κοινοβουλευτική ομάδα που αν δεν κάνω λάθος, συνέρχεται σε τακτά διαστήματα και δίνει την ευκαιρία σε όλους να εκφράσουν τις απόψεις τους και τις υποδείξεις τους.
Προς τι λοιπόν ο ντόρος και οι ομαδικές επιτολές που παράλληλα κοινοποιούνται στα μέσα ενημέρωσης;
Η απάντηση νομίζω είναι απλή και καθόλου ιδεολογική και ανιδιοτελής.
Πρόκειται για βουλευτές που θεωρούν εαυτούς παραμελημένους και αγνοημένους από τον πρωθυπουργό αφού δεν τους εμπιστεύτηκε κάποιο υπουργικό χαρτοφυλάκιο ή τους έδωσε στο παρελθόν μια ευκαιρία αλλά δεν διαφαίνεται πως θα το ξανακάνει. Επίσης πρόκειται για βουλευτές που βλέπουν να κινδυνεύει το πολιτικό τους μέλλον καθώς είναι βέβαιο πως η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος τους, μετά τις επόμενες εκλογές, θα είναι σημαντικά συρρικνωμένη και πολλοί από τους σημερινούς, θα μείνουν εκτός.
Έτσι νοιώθουν πως δεν έχουν να χάσουν και τίποτα αν κάνουν και μια μικρή «ανταρσιούλα»! Αδιαφορούν ακόμα αν οι δημόσιοι «προβληματισμοί» τους γίνονται σημαία από την αντιπολίτευση καθώς δημιουργούν μια εικόνα απώλειας συνοχής του κόμματος τους.
Ή ακόμα χειρότερα, σαν να εύχονται συντριβή του κόμματος τους για να βγαίνουν μετά δικαιωμένοι και να λένε πως εμείς τα λέγαμε, τα επισημαίναμε αλλά δεν μας έπαιρναν σοβαρά.
Αυτό όμως, με το κόμμα τους στην αντιπολίτευση, ελάχιστη σημασία θα έχει τόσο για τους ίδιους όσο και για το κόμμα τους.
Πηγή: protothema.gr
