Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης
«Είναι κρίμα αυτό που συμβαίνει με τον Σωκράτη Φάμελλο. Και ο ίδιος είναι τόσο αξιοπρεπής…» Το σχόλιο ανήκει σε γνωστό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και διατυπώθηκε την επομένη από την παρουσίαση του κόμματος Τσίπρα.
Είναι μία διαπίστωση με την οποία δεν μπορείς παρά να συμφωνήσεις. Μόνο που αν την υιοθετήσεις, θα οδηγηθείς και σε ένα ζοφερό συμπέρασμα. Στην πολιτική, η αξιοπρέπεια δεν είναι ένα νόμισμα με σταθερή ανταλλακτική αξία. Πολλές φορές σε αφήνει ταπί, ακόμα και με χρέη. Κάπως έτσι, τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ εκκενώνεται σαν πλοίο που βουλιάζει, ο Φάμελλος στέκεται στη γέφυρα και παριστάνει ότι προωθεί τη συμπόρευση και τη συνεργασία με τον Τσίπρα και λοιπές δυνάμεις. Δεν τον ακούει κανείς. Αλλά δεν μπορεί να πει και κάτι άλλο.
Εννοείται ότι και ο ίδιος θα ήθελε να βρεθεί εκεί, εκ δεξιών του Αλέξη. Και όταν έρθει η στιγμή της ανασύνθεσης, να διαπραγματευτεί από θέση αρχηγού κόμματος και όχι απλού στελέχους. Θα μπορούσε, βεβαίως, να παραιτηθεί από τη θέση του αρχηγού και να πάει να χτυπήσει τη μεγάλη πόρτα. Ομως θα ήταν σχεδόν ταπεινωτικό. Και, εκτός των άλλων, θα άφηνε τη σφραγίδα και τα περιουσιακά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ στον Πολάκη και σε όσους, τέλος πάντων, θέλουν να κρατήσουν το μαγαζί ανοιχτό. Το προσεχές Σάββατο, που θα κάτσουν να τα συζητήσουν όλα αυτά, αναμένεται να σπάσουν τζάμια στην Κουμουνδούρου από τις φωνές. Και δεν αποκλείεται, στο τέλος, ο Σωκράτης Φάμελλος να μείνει πολιτικά ανέστιος. Ο Τσίπρας τον είχε τοποθετήσει στον εξώστη του «Παλλάς», όταν παρουσίαζε την «Ιθάκη». Για ποιο λόγο να τον έχει δίπλα του; Για να θυμίζει την αποσύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ; Ναι, η αξιοπρέπεια είναι πρόβλημα για τον Φάμελλο. Στην πολιτική μπορεί να σε κάνει συμπαθή, αλλά δεν σε καθιστά απαραίτητο. Και οι απαραίτητοι προηγούνται των αξιοπρεπών.
Αντιθέτως, οι κερδισμένοι της υπόθεσης είναι αυτοί που δεν θεωρούνται και τόσο σημαντικοί ή τέλος πάντων, διαθέτουν μία ελαστική σχέση με τη συνέπεια και την αξιοπρέπεια. Εκείνοι που δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα και σπεύδουν να σταθούν δίπλα στην ηγεσία ενός κόμματος που σκοπεύει να αφαιμάξει το κόμμα στο οποίο ανήκουν. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε βουλευτές. Αλλά και σε στελέχη, ειδικά της περιφέρειας, που ανακοινώνουν τη συμπόρευση τους με την ΕΛΑΣ, ακόμα και εν αγνοία του Τσίπρα.
Θα μου πείτε ότι στην πολιτική πρώτα κοιτάς το τομάρι σου και το προσωπικό συμφέρον και μετά τα υπόλοιπα. Συμφωνούμε. Μόνο που εδώ μιλάμε για αριστερούς ανθρώπους που φέρουν το ηθικό πλεονέκτημα και προτάσσουν τη συντροφικότητα έναντι κάθε άλλης αρετής. Ξέρετε, αυτά για τους «κοινούς αγώνες» και τις «σχέσεις που σφυρηλατήθηκαν στους δρόμους».
Αλλά όλα αυτά είναι ρόλος, σωστά; Και οι πολιτικοί συχνά μοιάζουν στους ηθοποιούς. Ενας καλός αρτίστας δεν κοιτάζει το σανίδι που πατάει. Δεν τον ενδιαφέρει η σκηνή, αρκεί να κόβει εισιτήρια.
Πηγή: news247.gr
