Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης
Ακούγεται παράλογο. Δείχνει σουρεαλιστικό. Και είναι. Ομως δεν θα μπορούσε να συμβεί κάτι διαφορετικό. Και έτσι ακούσαμε τον πρόεδρο ενός κόμματος να δηλώνει ότι στηρίζει κάποιο άλλο σχήμα. Σαν να βλέπεις πρόεδρο ποδοσφαιρικής ομάδας με κασκόλ και σημαία άλλου συλλόγου που διεκδικεί το πρωτάθλημα.
Ωστόσο στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ όλο αυτό δείχνει μια χαρά, σχεδόν κανονικό. Και το κόμμα που, πριν από δέκα χρόνια, ήταν κοινωνικό ρεύμα που διεκδικούσε καθεστωτική ισχύ, σήμερα δείχνει σαν κουρεμένο πρόβατο. Αλλά και μορφές όπως η Δούρου, ο Πολάκης, ο Παππάς, που κάποτε έκαναν τα πατώματα να τρίζουν στο βήμα τους, τώρα θυμίζουν παλιές αφίσες. Εχουν φθαρεί, λείπουν ολόκληρα κομμάτια, αλλά παραμένουν κολλημένες για πάντα πάντα στον ίδιο τοίχο.
Για το υπαρξιακό δράμα του ΣΥΡΙΖΑ έχουν γραφτεί πολλά. Ομως λίγο πριν πέσει η αυλαία, αξίζει να δούμε με διαφορετικό μάτι την αρχή. Τι ήταν, τελικά, ο ΣΥΡΙΖΑ; Θα μου πείτε το προφανές: γέννημα των καιρών και της οργής. Κάτι που πετάχτηκε από τα ερείπια ενός κόσμου που κατέρρεε. Ομως, εν τέλει, δεν ήταν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μία ιστορική αρπαχτή για τους πολλούς. Βαριά λέξη; Δεκτό. Ας πούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η στιγμή, όχι η ώρα. Για αυτό και οι ψηφοφόροι τον εγκατέλειψαν με τόση ευκολία. Και για τον ίδιο λόγο ο ιστορικός του ηγέτης αναζήτησε νέο πολιτικό ΑΦΜ, χωρίς, τελικά, να αλλάξει και πολύ το προϊόν που διαθέτει.
Μπορεί να ενοχλεί ο χαρακτηρισμός της «αρπαχτής», αλλά σίγουρα ταιριάζει σε πολλούς. Πώς αλλιώς να περιγράψεις τη συμπεριφορά των στελεχών, επιφανών και μη, όταν μαζεύουν τα προσωπικά τους αντικείμενα για να μετακομίσουν στο καινούργιο μαγαζί; Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να δημιουργήσει βάθος. Να βγάλει ρίζες που θα ποτίζονται από τα ρεύματα της κοινωνίας. Δεν έγινε ποτέ παράταξη. Ηταν μία συγκυριακή συνάντηση γύρω από το τραπέζι της εξουσίας με τον Αλέξη Τσίπρα στο κέντρο του.
Και εδώ τίθεται ένα ενδιαφέρον ερώτημα που, σίγουρα, θα μας απασχολήσει και στο μέλλον: Μπορεί μια κοινότητα να επιβιώσει όταν την ενώνει μόνο η προσδοκία της εξουσίας και όχι η μνήμη; Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, το ΚΚΕ ήταν κοινότητες ανθρώπων με κοινές αναμνήσεις, ήττες, νίκες, οικογενειακές ιστορίες, ως και τελετουργίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προσδοκία. Απέκτησε την εξουσία. Αλλά δεν πρόλαβε να δημιουργήσει παραταξιακή μνήμη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ίσως αποδειχθεί το πρώτο μεγάλο ελληνικό κόμμα της μεταπολίτευσης που πεθαίνει επειδή έχασε το νόημα της ύπαρξης του. Εκεί είναι το δράμα. Οχι στη διάλυση, αλλά στην αδυναμία του να εξηγήσει στην κοινωνία γιατί πρέπει να παραμείνει στη ζωή.
Πηγή: news247.gr
