Γράφει ο Δημήτρης Παγαδάκης
Δεν υπόσχεται απλώς κορυφαίες αποδόσεις. Εμπεριέχει μια πολιτική πρόκληση η οποία αφορά κόμματα, πολιτευόμενους και ψηφοφόρους.
Τελικά, η ουσία της αγγίζει όλη τη κοινωνία. Δεδομένου ότι αποσκοπεί στη καλύτερη εξυπηρέτηση των δημοκρατικών θεσμών και του κράτους δικαίου. Στοχεύει στην εξυγίανση του πολιτικού συστήματος και στην αντιμετώπιση χρόνιων δομικών προβλημάτων της χώρας.
Μόνο που η συγκεκριμένη θεσμική πρωτοβουλία προϋποθέτει τη σοβαρότητα και την ωριμότητα των πολιτικών δυνάμεων. Εξαρτάται από τη ειλικρινή διάθεση συνεννόησης και συναίνεσης μεταξύ τους. Στη παρούσα πολιτική συγκυρία, ωστόσο, το κλίμα δεν είναι ευνοϊκό για εκδηλώσεις σύμπνοιας και ομοψυχίας. .
Διάσπαρτες ιδεοληπτικές αγκυλώσεις, αγκιστρώσεις σε στερεότυπα και κολλήματα σε αναχρονισμούς φρενάρουν τις μεταρρυθμιστικές τομές του αναθεωρητικού εγχειρήματος. Αυτή η μπετοναρισμένη τροχοπέδη δύσκολα ραγίζει.
Μια μερίδα, άλλωστε, της αριστερής αντιπολίτευσης, όπως λόγου χάρη του αδιάλλακτου ΚΚΕ, παραμένει διαχρονικά, αν όχι αρνητική, δύσπιστη απέναντι στους «αστικούς» θεσμούς.
Από τη μεριά τους τα αντισυστημικά μορφώματα με τη τοξική και άγονη ρητορική τους αδιαφορούν πλήρως για τα ζητήματα θεσμικής εμπιστοσύνης. Πόσο μάλλον, απαξιώνουν κάθε εκσυγχρονισμό της σχέσης ανάμεσα στην πολιτική εξουσία, τη Δικαιοσύνη και τη Δημόσια Διοίκηση.
Παρόλα αυτά υπάρχουν δημοκρατικές δυνάμεις που μπορούν να θεμελιώσουν την αυξημένη αναθεωρητική πλειοψηφία των 180 βουλευτών στη παρούσα Βουλή προκειμένου στην επόμενη Σύνοδο της να περάσουν της ορισμένες διατάξεις με μόνο 151 θετικές ψήφους.
Δεν χρειάζεται να είναι κάνεις συνταγματολόγος, αρκεί απλός ευαισθητοποιημένος πολίτης, που απαιτεί ισονομία και διαφάνεια, ώστε να κρίνει ελπιδοφόρα τη συστράτευση, σύμπλευση έστω, των πολιτικών δυνάμεων πχ της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σε δυο, τουλάχιστον, κρίσιμα ζητήματα.
Η επικείμενη αναθεώρηση του άρθρου 86 για την ποινική μεταχείριση των Υπουργών και του άρθρου 90 για τον τρόπο επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης δεν επανασχεδιάζουν απλώς το θεσμικό πλαίσιο. Επαναφέρουν την αξιοπιστία και τη φερεγγυότητα στο πολιτικό σύστημα το όποιο διαβάλλουν και υπονομεύουν οι έξαλλες λαϊκιστικές κραυγές.
Η επαναδιατύπωση, ωστόσο, του άρθρου 103 περί της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων αναμένεται να βάλει φουρνέλο στις μηδαμινές πιθανότητες της όποιας παραταξιακής συναίνεσης. Θα σκαφτούν χαρακώματα, θα υψωθούν ανυπότακτα ταμπούρια, θα ηχήσουν βουερά πολεμικές ιαχές, θα ανεμίζουν αδάμαστες παντιέρες.
Είναι διάχυτη η καχυποψία πως πρόκειται για πλήρη άρση της μονιμότητας που καθιερώθηκε συνταγματικά το 1911 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Τότε, βέβαια, αποτελούσε μια έντιμη και πρωτοπόρα διάταξη που απέτρεπε τη αντικατάσταση του συνόλου των δημοσίων υπάλληλων σε κάθε αλλαγή κυβέρνησης.
Κατοχύρωνε την πολιτική ουδετερότητα στο δημόσιο τομέα και αποσοβούσε τους κλαυθμούς και τους οδυρμούς των απολυμένων στη πλατεία που εξαιτίας του θρήνου και του ολολυγμού τους ονομάστηκε Κλαυθμώνος.
Σήμερα 115 χρόνια μετά, αποτελεί ένα παρωχημένο τοτέμ το όποιο κάθε άλλο αποθαρρύνει τις κομματικές επιρροές και αποτρέπει τις πελατειακές εξαρτήσεις του προσωπικού. Αντίθετα, ως καθαγιασμένο από οποιαδήποτε κάθαρση φαίνεται να εμπνέει και να παράγει αενάως τις μύριες όσες εκφυλιστικές στρεβλώσεις του διοικητικού μηχανισμού του κράτους.
Δυστυχώς, σε μια χώρα με βαθιά κρατικιστική νοοτροπία η κατάργηση της δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας φαντάζει ως σίγουρη απόλυση. Αναγκαστικά, μοιάζουν μάταιες οι εγγυήσεις περί απαλλαγής από την ατιμωρησία των διεφθαρμένων δραστών αξιόποινων πράξεων. Και εξίσου ανωφελής η δεσμευτική υποχρέωση δημοκρατικής λογοδοσίας.
Το ίδιο τσάμπα ακούγεται στους, αλλιώς μαθημένους ενδιαφερόμενους και τις οικογένειες τους, ότι από τούδε θα θωρακίζεται η ίση μεταχείριση και η αξιοκρατία με ένα ουσιαστικό και αντικειμενικού συστήματος αξιολόγησης.
Τι τα θέλετε; Ο κρατισμός στην χώρα λειτουργεί ανέκαθεν περίπου ως την βαρύτητα. Έλκει τα πάντα σαν να αποτελεί την φυσική τάση των πραγμάτων. Εξού και η μαύρη δημόσια γραφειοκρατική τρύπα της καθημερινότητας από τα εκάστοτε «δικά μας» παιδιά.
Από αυτή και μόνο την παραμορφωτική οπτική η Συνταγματική αναθεώρηση μαρτυρά περισσότερα εμπόδια παρά συναινετικές ευκαιρίες. Πράγμα που σηματοδοτεί ότι το άνοιγμα της κυβερνητικής ατζέντας να επισπεύσει τις αναγκαίες συζητήσεις και τις διαδικασίες έχει μακρύ δρόμο. Δεν θα είναι περίπατος Όπως, ας πούμε, μια βόλτα από τη Κλαυθμώνος ως το Σύνταγμα.
Πηγή: protothema.gr
