Γράφει ο Αντώνης Καρακούσης
Ο κόσμος εδώ και έναν χρόνο έχει εισέλθει σε διαδικασία ταχείας, ιστορικών διαστάσεων, γεωοικονομικής και γεωπολιτικής ανασύστασης. Με την έναρξη της δεύτερης προεδρικής θητείας του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ το μεταπολεμικό στάτους έχει διαρραγεί, η Ατλαντική Συμμαχία έχει κλονιστεί, τα συμφέροντα τείνουν να αναδιαταχθούν, συμμαχίες δεκαετιών υποχωρούν και παραδοσιακές σχέσεις κάμπτονται ωσάν να μην υπήρξαν ποτέ.
Την ίδια στιγμή ενεργειακές και τεχνολογικές εξαρτήσεις μετατρέπονται σε εργαλεία υποταγής, οι ανταγωνισμοί περισσεύουν και οι μεγαλύτερες των δυνάμεων διαμορφώνουν πολιτικές και οικονομικές συνθήκες νέου διαμοιρασμού του πλανήτη σε ζώνες και μπλοκ επιρροής αντίστοιχα εκείνων του Ψυχρού Πολέμου.
Η πολιτική των δασμών συνοδευόμενη από το νέο αμερικανικό δόγμα της συναλλακτικής ισχύος έχει στην κυριολεξία κατατροπώσει τους προηγούμενους όρους και κανόνες του διεθνούς εμπορίου, φέρνοντας στο προσκήνιο ιδιότυπες συνθήκες προστατευτισμού και οικονομικού καταναγκασμού μαζί.
Το πρώτο και μεγάλο θύμα των εξελισσόμενων διεθνών ανακατατάξεων είναι κατά τα φαινόμενα η Ευρώπη, η οποία μόλις τώρα αναζητεί τρόπους στρατηγικής αυτονομίας και απεξάρτησης από τα δεσμά τόσο της αμερικανικής άμυνας όσο και της κινεζικής τεχνολογικής υπεροχής.
Προκειμένου να το επιτύχει θα πρέπει να επενδύει για την αμυντική της θωράκιση, την παραγωγική και τεχνολογική αναβάθμισή της κοντά στο 1,5 τρισ. ευρώ ετησίως, για πολλά-πολλά χρόνια. Γεγονός που, πέραν των πόρων, θα απαιτήσει και γενναίες αποφάσεις από τα κράτη-μέλη προς την κατεύθυνση εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Η Ελλάδα ως μέλος της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης των 27 συμμετέχει των διαδικασιών ανακατεύθυνσης και επαναπροσανατολισμού της Ευρώπης και μαζί ως στρατηγικός εταίρος των ΗΠΑ οφείλει να κινηθεί με τη δέουσα ισορροπία.
Οι καιροί προφανώς είναι μεταβατικοί, κρίσιμοι και απολύτως απαιτητικοί. Με τη διαφορά ότι η εγχώρια πολιτική τάξη μοιάζει αναντίστοιχη της κρισιμότητας των περιστάσεων.
Αν εξαιρέσει κανείς τις αμφισβητούμενες από πολλούς συστημικές δυνάμεις που έχουν εμπειρίες και είναι σε θέση να κατανοήσουν το περιβάλλον, το πλήθος των κινδύνων που μας περιβάλλουν και μπορούν να παρουσιάσουν ολοκληρωμένα και εσωτερικά συνεπή σχέδια για το μέλλον, οι υπόλοιπες φαντάζουν στην κυριολεξία αλλόκοτες και ανίκανες να προσεγγίσουν την κρισιμότητα των συνθηκών.
Κόμματα, κομματίδια και σχήματα αβαθή, συγκροτημένα στη βάση αμιγώς προσωπικών φιλοδοξιών διεκδικούν θέση και ρόλους στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αναξιόπιστοι τηλεπωλητές, θρησκόληπτοι ακροδεξιοί που αμφισβητούν ακόμη και τον Δαρβίνο, δικομανείς αρχηγοί που καταγγέλλουν τους πάντες και τα πάντα, ναρκισσευόμενοι αριστεροί, επικοινωνιακά μεταπολιτικά κατασκευάσματα μιας χρήσης χωρίς έρμα και εσχάτως μονοθεματικά σχήματα έρχονται να επιβεβαιώσουν την προβληματικότητα της πολιτικής σκηνής.
Το δυστύχημα είναι ότι υπάρχουν πολίτες που τους ακούν και είναι διατεθειμένοι να τους υποστηρίξουν χωρίς να αξιολογούν τις δυνατότητες και τους κινδύνους. Και άλλοτε η πολιτική σκηνή περιελάμβανε γραφικές προσωπικότητες και ενσωμάτωνε πολιτικές παραδοξότητες. Πρώτη φορά όμως το εκλογικό σώμα πολιορκείται στην κυριολεξία από πλήθος ανορθολογικών δυνάμεων. Οι καιροί ωστόσο δεν επιτρέπουν χωρατά. Οι πολίτες οφείλουν να σκεφτούν διπλά και τριπλά. Και οι θεωρούμενες συστημικές δυνάμεις βεβαίως οφείλουν αναδιαρθρώσεις, ανασυγκροτήσεις και επανατοποθετήσεις που θα τους επιτρέψουν να ανακτήσουν έστω μέρος της κλονισμένης αξιοπιστίας τους.
Πηγή: tovima.gr
