Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης
«Είμαστε εδώ για να τους διαλύσουμε» λέει ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, αναφερόμενος στην οπαδική βία. Πολύ ωραία. Και εμείς μαζί. Ομως το πρόβλημα δεν είναι τόσο απλό όσο στο παρελθόν.
Για χρόνια λέγαμε ότι το πρόβλημα της βίας στα γήπεδα αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στους ιδιοκτήτες των ομάδων που δημιουργούν ιδιωτικούς στρατούς από χούλιγκαν. Στη συνέχεια βάλαμε στην εξίσωση, όπως λένε και οι συνάδελφοι του αθλητικού, τον αθλητικό Τύπο με τα προκλητικά πρωτοσέλιδα και τα σαλπίσματα για πολεμικές επιχειρήσεις. Σωστό και αυτό. Στα περίπτερα της χώρας κρέμονται πρωτοσέλιδα που παραπέμπουν σε λυσσώδεις μάχες με οπαδικά χρώματα.
Η ευθύνη του Τύπου για την έξαρση της αθλητικής βίας ήταν και είναι μεγαλύτερη από εκείνη που της αποδίδεται. Οταν ο πιτσιρικάς διαβάζει ότι η ομάδα του σφαγιάστηκε από σκοτεινά κέντρα που επιδιώκουν την αγωνιστική της εξόντωση, είναι λογικό να ανεβάσει πίεση και τις ορμόνες του σε θερμοκρασία βρασμού. Αν, δηλαδή, του πεις ότι τον πολεμούν, τότε θα ψάξει να βρει τον εχθρό. Προσοχή, δεν ισχυρίζομαι ότι ο χώρος του ποδοσφαίρου κατακλύζεται από παράγοντες που υπηρετούν το fair play. Ομως ο τόνος μίας διαμαρτυρίας ρυθμίζει και την ένταση των αντιδράσεων.
Ομως πέρα από τους παράγοντες και τον αθλητικό Τύπο, υπάρχει ακόμα μία συνισταμένη για την εκδήλωση οπαδικής βίας. Η κοινωνική δικτύωση. Οποιος ρίχνει μια ματιά σε οπαδικές σελίδες στο Facebook αντιλαμβάνεται πολύ καλά τι εννοώ. Μιλάμε για αστείρευτες πηγές τοξικότητας και μίσους. Με δεκάδες ή και εκατοντάδες ανθρώπους κάτω από κάθε ανάρτηση να ανταλλάσσουν ύβρεις, ενίοτε και απειλές. Ανθρωποι με περιορισμένο, πλην όμως έντονα φορτισμένο, λεξιλόγιο, έχουν καταφέρει να γίνουν επιδραστικοί σε ένα ευρύ ακροατήριο νεαρών ανδρών, το οποίο δεν διακρίνεται για τη νηφαλιότητα και την ευθυκρισία του. Και καθημερινά ενσταλάζουν σε ανώριμες συνειδήσεις ποταμούς μίσους ή κοινής ανοησίας που μπορεί να μετατραπεί και σε φονικό όπλο.
Αυτούς, λοιπόν, δεν τους φέρνεις εύκολα βόλτα. Το θέμα είναι πρακτικό και νομικό. Δεν μπορείς ολημερίς να αναφέρεις στις πλατφόρμες σελίδες και λογαριασμούς ζητώντας το κλείσιμο τους. Πρώτον επειδή θα ξεφυτρώσουν την επομένη λίγο πιο πέρα και δεύτερον επειδή εγείρονται θέματα σχετικά με την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης.
Λέμε ότι το πρόβλημα βρίσκεται στους συνδέσμους οπαδών που δημιουργούν συνθήκες συγκρότησης ομάδων κρούσης. Ισχύει, αλλά ακριβώς το ίδιο συμβαίνει πλέον και μέσω του Facebook. Κάποτε, πράγματι, έφτανε να βάλεις λουκέτο σε συνδέσμους. Επίσης τα μέτρα στα γήπεδα έχουν σχεδόν εξαλείψει τα κρούσματα βίας τις ώρες των αγώνων. Σήμερα όμως, αυτή η παθογένεια έχει διαποτίσει σαν υγρασία ένα κομμάτι της κοινωνίας. Και η οπαδική βία είναι πλέον ψηφίδα μίας μεγαλύτερης εικόνας. Αν δεν σκοτωθούν για το ποδόσφαιρο, είναι σίγουρο ότι θα βρουν κάτι άλλο.
Τι θα μπορούσε να γίνει; Ειλικρινά δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει κάτι πέρα από τα προβλεπόμενα που, σε γενικές γραμμές, τηρούνται με την κατάληξη των υπευθύνων στη φυλακή. Και τι στα αλήθεια θα μπορούσε να γίνει όταν ένα παιδί πέφτει νεκρό στο δρόμο ως θύμα οπαδικής βίας; Σηκώνεις τα χέρια ψηλά και προσπαθείς να κατανοήσεις το αδιανόητο.
Πηγή: news247.gr
