Γράφει η Βίβιαν Ευθυμιοπούλου
Δεν υπάρχει ούτε ένα αναλυτής που σέβεται τον εαυτό του, όπου κι αν ανήκει πολιτικά (για την πολιτική ανάλυση και την πολιτική επικοινωνία η πολιτική/κομματική τοποθέτηση δεν είναι πρόβλημα, αφού η ανάλυση και η επικοινωνία των μηνυμάτων προϋποθέτουν την πολύ καλή γνώση της «γλώσσας» κάθε πολιτικού χώρου) και να μην αναγνωρίζει τη συμβολή της Νέας Δημοκρατίας και του ιδρυτή της στην αναίμακτη μετάβαση από τη Χούντα στον Κοινοβουλευτισμό και τη θεμελίωση της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας.
Ο Καραμανλής το κατάφερε αυτό, με τη σημαντική βοήθεια προσωπικοτήτων του Κέντρου όπως ο Γιάγκος Πεσμαζόγλου, η Βιργινία Τσουδερού κ.α. και θα ήμασταν άδικοι αν δεν αναγνωρίζαμε και τη συμβολή του νόμιμου, πλέον, ΚΚΕ και του Χαρίλαου Φλωράκη προσωπικά, σε αυτό. Θυμάται κανείς το μετά το ‘74 ΚΚΕ να παράγει εμφυλιοπολεμική ρητορική και μίσος ή να υποθάλπει «μπάχαλα»; Ποτέ.
Η Νέα Δημοκρατία ήταν το ευρωπαϊκό, συστημικό κόμμα που κατάφερε και επέκτεινε τις ρίζες του στην Κοινωνία καταλαμβάνοντας και ένα σημαντικό κομμάτι του Κέντρου.
Αυτά βέβαια μέχρι το 2010 και τον Αντώνη Σαμαρά: η άρνησή του να ψηφίσει το 1ο Μνημόνιο, η συμμετοχή του στις «Πλατείες της Αγανάκτισης» και η αναβίωση της δεξιάς, εμφυλιοπολεμικής ρητορικής- μια επιλογή που υπήρξε καθοριστική στην ενδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ (τον Τσίπρα ο Σαμαράς «τον έφτιαξε»)- τοποθέτησαν για ένα διάστημα τη Νέα Δημοκρατία στα αντισυστημικά κόμματα με όλη τη σημασία του όρου.
Αν σε αυτό προσθέσουμε και την ένταξη, στις τάξεις της, της τριανδρίας από τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, διαπιστώνουμε μια καραμπινάτη παρέκκλιση από τις ιδρυτικές της αρχές.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι «η μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία» είναι ακόμα εδώ και μόνο δευτερευόντως στο επίπεδο ρητορικής. Το πρόβλημα, δηλαδη, δεν περιορίζεται στα «νούμερα» των Γεωργιάδη, Πλεύρη και πολύ λιγότερο του Βορίδη στα πάνελ και τα σόσιαλ μίντια, ακόμα κι αν αυτά τα καμώματα τελικά δίνουν τους τόνους στο κυβερνών κόμμα.
Το σοβαρό πρόβλημα το δημιουργεί η στάση της Νέας Δημοκρατίας απέναντι στους θεσμούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο χειρισμός του εξωφθαλμου σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ. Γιατί διαλέγω να αναφερθώ σε αυτό και όχι στις υποκλοπές για πχ;
Ο λόγος είναι ότι στη δημοσκόπηση της METRON Analysis που παρουσίασε χθες το MEGA, οι πολίτες προκρίνουν ως προβλήματα αυτά της Οικονομίας και της Κρίσης στους Θεσμούς.
Σε αυτό να προσθέσω και τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα χθες η ΕΛΣΤΑΤ: το 27,5% του πληθυσμού στην Ελλάδα (2,8 εκατ. άτομα) βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, σημειώνοντας αύξηση σε σχέση με πέρυσι ενώ καταγράφεται και ιδιαίτερα υψηλός κίνδυνος για τα παιδιά (29,6%).
Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία το 99,9% του φτωχού πληθυσμού και το 38,5% του μη φτωχού δηλώνει οικονομική δυσκολία να καλύψει έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες ύψους περίπου 500 ευρώ.
Αναφορικά με τους Θεσμούς να δούμε και τούτο:
Σύμφωνα με την έκθεση του Πανεπιστημίου Γκέτεμπορκ, που δημοσίευσε χθες το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ), η Ελλάδα, το 2025, έπεσε 3 θέσεις στον Δείκτη Φιλελεύθερης Δημοκρατίας με τις μεγαλύτερες αδυναμίες της χώρας να εντοπίζονται στον έλεγχο της κυβέρνησης και στη λειτουργία των θεσμών.
Και ενώπιον αυτής της αδυσώπητης πραγματικότητας των αριθμών, η κυβέρνηση, διαρρέει σε έγκριτους δημοσιογράφους την πληροφορία ότι ο δεύτερος φάκελος για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ που διαβιβάζεται οσονούπω «είναι υπόθεση ψιλικατζηδων βουλευτών που ζητούσαν να πληρωθούν, παρανόμως, ΑΦΜ για μερικές χιλιάδες ευρώ».
Αλήθεια τώρα; Αυτό θα πουν στα 2,8 εκατομμύρια των Ελλήνων που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας και δεν μπορούν να καλύψουν μια έκτακτη δαπάνη των 500Ε;
Αν αυτό δεν λέγεται αντισυστημισμός πως λέγεται;
Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι αντισυστημικό κόμμα. Όμως γιατί φέρεται ως τέτοιο; Τι και ποιον εξυπηρετεί να περιφρονεί έτσι την κοινωνία;
Πηγή: news247.gr
