Γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος
Εξακολουθεί να είναι τρομερά περίεργο, σχεδόν ανεξήγητο. Η Αριστερά στην Ελλάδα (με τιμητικές εξαιρέσεις είναι η αλήθεια) αντιμετωπίζει τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία με πολλά ναι μεν άλλα.
Οι λόγοι δεν μπορούν να γίνουν κατανοητοί.
Εχουμε ξεκάθαρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, επί ευρωπαϊκού, μάλιστα, εδάφους. Στρατιωτική εισβολή χώρας σε μία άλλη, γεγονός που προκάλεσε γενικευμένο πόλεμο και εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς (δυστυχώς και αμάχους, όπως σε κάθε πόλεμο).
Εχουμε μία γενναία αντίσταση της Ουκρανίας και του ουκρανικού λαού με μεγάλη, βέβαια, στρατιωτική βοήθεια από τη Δύση. Αυτό δεν μειώνει το επίτευγμα. Ολοι θυμόμαστε τους…πάνσοφους αναλυτές της ελληνικής τηλεόρασης να προβλέπουν ότι το Κίεβο θα έπεφτε μέσα σε λίγες ημέρες στα χέρια της Ρωσίας. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Ευτυχώς.
Εχουμε, τέλος, μία συνεχιζόμενη προκλητική ρητορική από την πλευρά του Πούτιν ο οποίος υποβιβάζει και υποτιμά την κρατική υπόσταση της Ουκρανίας κλείνοντας το δρόμο προς μία δίκαιη ειρήνη. Και δίκαιη ειρήνη φυσικά δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από την απόσυρση του ρωσικού στρατού από τα ουκρανικά εδάφη. Μη ρεαλιστικό είπατε; Μη ρεαλιστική όμως είναι και η φρίκη της εισβολής.
Οι παραπάνω τρεις λόγοι θα έπρεπε να είναι αρκετοί για τα αριστερά, εν Ελλάδι, κόμματα για να θυμούνται τη ρωσική εισβολή και να την καταδικάζουν. Με σθένος και θάρρος. Καθημερινά, αν είναι δυνατόν. Είδαμε όμως ότι ακόμα και η επέτειος της εισβολής ξεχάστηκε. Ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο περιορίστηκε σε μία τυπική δήλωση του τμήματος εξωτερικής πολιτικής μία μέρα μετά!
Μόνο ο Γιάνης Βαρουφάκης βρήκε την πολιτική λεβεντιά να στηλιτεύσει την εισβολή, να την καταδικάσει και να αποκηρύξει τον εμπνευστή και εκτελεστή της, τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Κατά τα άλλα εκκωφαντικές σιωπές.
Και είναι να απορείς κανείς. Δεν είναι ορατός ο καραμπινάτος ιμπεριαλισμός; Δεν μπορεί να εκφραστεί, έστω και σε ρητορικό επίπεδο, στήριξη στον ουκρανικό λαό που δοκιμάζεται; Η, μήπως, λόγω της ύπαρξης ναζιστικών σταγονιδίων εντός της Ουκρανίας, η εισβολή και οι μαζικοί θάνατοι δικαιολογούνται;
Αλλά αν αυτός είναι ο λόγος της μη αντίδρασης, στη Ρωσία δεν υπάρχουν νεοναζί; Η, μήπως οι πολιτικές Πούτιν, στο εσωτερικό της χώρας του, δεν προσομοιάζουν με πολιτικές ολοκληρωτικού κράτους ακροδεξιάς κοπής;
Ρητορικά, το δίχως άλλο, τα παραπάνω ερωτήματα. Αυτονόητες οι απαντήσεις.
Και το διεθνές δίκαιο, που η Αριστερά το κλίνει σε όλες τις πτώσεις και πολύ καλά κάνει; Δεν λειτουργεί, προφανώς, αλά καρτ, ούτε μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι θα δώσουμε συγχωροχάρτι στον Πούτιν επειδή κάποτε, στη ρωσική γη, έλαβε χώρα μία μεγαλειώδης επανάσταση η οποία οδήγησε στο πρώτο σοσιαλιστικό πείραμα με αμφίβολα αποτελέσματα.
Διεθνές Δίκαιο πάνω απ’ όλα σημαίνει ΜΗ πόλεμος, ειρηνική διευθέτηση των όποιων διακρατικών διαφορών και απαραβίαστα σύνορα. Νέτα σκέτα, δεν υπάρχουν αστερίσκοι και παραπομπές εδώ.
Οι ολοκληρωτισμοί ενοχλούν-δικαίως- την Αριστερά. Και εν προκειμένω ένας ολοκληρωτισμός θέλει να επιβάλλει τα θέλω του με τη βία και με τόνους χυμένου αίματος στα πεδία των μαχών. Η Ρωσία θυμίζει σε όλα της αποικιοκρατική δύναμη που θέλει να καταστήσει την Ουκρανία σύγχρονη αποικία της, κυρίως για οικονομικούς λόγους φυσικά.
Αντίστοιχες δυτικές αποικιοκρατικές βαρβαρότητες στο παρελθόν και στο παρόν (βλέπε Ισραήλ) μάς εξοργίζουν. Τίποτα δεν μπορεί να μας εμποδίσει να εξοργιστούμε και με τη Ρωσία, έστω και αν δεν πρόκειται για δυτική δύναμη. Εκτός αν πιστεύουμε ότι ο ανατολικός ιμπεριαλισμός είναι “αγαθός” και επιθυμητός ή ότι έρχεται ως απάντηση στο αντίστοιχο δυτικό.
Η ελληνική Αριστερά καλά θα κάνει να αποβάλλει τις παιδικές της ασθένειες που κάποιες φορές δεν της επιτρέπουν να δει καθαρά την πραγματικότητα. Η Δεξιά πλέον έχει το πρόβλημα στην Ουκρανία γιατί ο απίθανος τύπος που κυβερνά τις ΗΠΑ δεν κρύβει τη συμπάθειά του για τον Πούτιν και τον ολοκληρωτισμό του και προσπαθεί να ντιλάρει ένα ταπεινωτικό και εξόφθαλμα παράνομο συμβιβασμό.
Και αντί η Αριστερά να καταγγέλλει τόσο τις ΗΠΑ όσο και τη Ρωσία περιορίζεται στα παλιά της αντιαμερικανικά αντανακλαστικά. Καλά είναι και αυτά, αλλά σε καμία περίπτωση αρκετά (πλέον).
Πηγή: news247.gr
