Γράφει ο Νίκος Φελέκης
Σύσσωμη η προοδευτική αντιπολίτευση καταγγέλει το Ισραήλ -και ορθώς- για τη γενοκτονία στη Γάζα και τον πόλεμο στο Ιράν, αλλά τις ελπίδες της για να ανατρέψει την κυβέρνηση Μητσοτάκη τις έχει εναποθέσει σε έναν έφεδρο συνταγματάρχη των Δυνάμεων Άμυνας του Ισραήλ (IDF), ο οποίος υπηρέτησε ως αρχιδιοικητής της μυστικής μονάδας τεχνολογίας του στρατού
Ο λόγος για τον Ταλ Ντίλιαν, τον άνθρωπο, που, κατά δήλωσίν του, πούλησε το Predator στο ελληνικό δημόσιο. Αυτή τη στιγμή ο ιδιοκτήτης της Intellexa αποτελεί τον πολιορκητικό κριό του Ανδρουλάκη, του Τσίπρα, του Φάμελου, της Ζωής Κωνσταντοπούλου για να αλλάξει χέρια το γκουβέρνο. Μπορεί οι υποκλοπές, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, να μην απασχολούν ιδιαίτερα, τους ψηφοφόρους και, κατά υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος, να κρίθηκαν στις διπλές εκλογές του 2023, αλλά και στις ευρωεκλογές του 2024 που η ΝΔ πρώτευσε, όμως στην αντιπολίτευση επιμένουν πως η απόφαση του μονομελούς πλημμελειοδικείου που ουσιαστικά εντέλλεται την αναβάθμιση των κατηγοριών και την διεύρυνση της λίστας των κατηγορουμένων θα αποδειχθεί η σπίθα που θα βάλει φωτιά στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Και σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις από τον πόλεμο στο Ιράν ίσως αναγκαστεί να προσφύγει νωρίτερα από την Άνοιξη του 2027 στις κάλπες.
Δεν είναι όμως σίγουρο ότι ο Μητσοτάκης θα θελήσει να εκμεταλλευθεί το προβάδισμα του στις δημοσκοπήσεις για να στήσει πρόωρα κάλπες. Η ΝΔ μπορεί να έλθει πρώτο κόμμα -όχι μόνο επειδή η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη, αλλά και γιατί σε περιόδους κρίσης οι ψηφοφόροι είθισται «να συσπειρώνονται γύρω από τη σημαία»- όμως η αυτοδυναμία, τουλάχιστον προσώρας και με τα τωρινά δεδομένα, θεωρείται μάλλον αδύνατη. Επιπροσθέτως, έχει μπροστά του τη συνταγματική αναθεώρηση, το πακέτο 2 δις ευρώ της ΔΕΘ, το ριμπάουντ στην οικονομία εφόσον ο πόλεμος λήξει μεσούσης της Ανοίξεως, ενώ δεν είναι ήσσονος σημασίας και η πεποίθησή του περί εξαντλήσεως της τετραετίας, ως ίδιον θεσμικής συμπεριφοράς του πρωθυπουργού. Από την άλλη υπάρχει πάντα η ρήση του Ταλεϋράνδου: «Στην πολιτική δεν υπάρχουν πεποιθήσεις, υπάρχουν περιστάσεις». Και οι περιστάσεις, σύμφωνα με την αντιπολίτευση, αλλά και κυβερνητικούς παράγοντες, μάλλον ευνοούν τον Μητσοτάκη να θέσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στο εκλογικό σώμα το δίλλημα: «Σταθερότητα ή ακυβερνησία».
Πάντως, τα περισσότερα κόμματα της λεγόμενης προοδευτικής αντιπολίτευσης παρουσιάζουν αδυναμία να συνδέσουν την μεγάλη εικόνα των γεωπολιτικών ανακατατάξεων με τις εγχώριες προτεραιότητες. Και ανάλογα να πολιτευθούν προκειμένου να καταστεί δυνατή η πολιτική αλλαγή, στην οποίαν άπαντες ομνύουν. Γι’ αυτό στο ΠΑΣΟΚ τσακώνονται για την «κολλημένη βελόνα» και πιθανώς θα συνεχίσουν, και μετά το συνέδριο, να τσακώνονται αν δεν ανακάμψουν δημοσκοπικά. Στον ΣΥΡΙΖΑ μαδάνε τη μαργαρίτα και διχάζονται για το πότε θα ανακοινώσει το κόμμα του ο Αλέξης προκειμένου να εκποιηθεί πολιτικά η Κουμουνδούρου. Και στη Νέα Αριστερά, μετά την παραίτηση Χαρίτση από την ηγεσία, αναζητούν πως ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, ως Πρόεδρος του κόμματος και η Πέτη Πέρκα, ως (η επικρατέστερη να τεθεί επικεφαλής) της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, θα επαναφέρουν την Πατησίων στο δρόμο της ανόθευτης Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ανατινάζοντας κάθε γέφυρα με το κόμμα Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Γαβριήλ (γραμματέας της Νέας Αριστεράς και εκτελών χρέη Προέδρου μέχρι το Συνέδριο, το οποίο ενδεχομένως θα γίνει μετά το καλοκαίρι) σε σειρά συνεντεύξεων του επετέθη με σφοδρότητα στον Τσίπρα λέγοντας ότι αυτός είναι η αιτία του κακού για την πολυδιάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, με την πολιτική που άσκησε την περίοδο 2019-2023, ενώ τον χαρακτήρισε και ως καιροσκόπο επειδή «ανάλογα με το ακροατήριο πηγαίνει πότε αριστερά και πότε δεξιά». Σε επίρρωση δε του ισχυρισμού του ανέφερε πως τον Σεπτέμβριο, στην εκδήλωση του Εκόνομιστ στη Θεσσαλονίκη, ο Τσίπρας τάχθηκε υπέρ του «δημοκρατικού καπιταλισμού» και του «κεντρώου μεταρρυθμισμού». Τον Οκτώβριο με την επιστολή παραίτησής του έκλινε το μάτι στον αντισυστημισμό. Τον Νοέμβριο με την έκδοση του βιβλίο του αποδοκίμασε τους περισσότερους συντρόφους του με τους οποίου κυβέρνησε τη χώρα (2015-2019) και άσκησε αντιπολίτευση (2019-2023). Τον Δεκέμβριο τους έστειλε για …τιμωρία στον εξώστη. Στη Θεσσαλονίκη μετακινήθηκε προς τα αριστερά και στην Αλεξανδρούπολη με τις ευλογίες κι του τοπικού δεσπότη σήκωσε το λάβαρο του αντιμητσοτακισμού.
Οι γνωρίζοντες καλά το παρασκήνιο και τις διεργασίες στην Αριστερά θεωρούν πως η αλλαγή ηγεσίας στη Νέα Αριστερά και η στροφή της στην ριζοσπαστική καθαρότητα -που επικυρώθηκε το Σαββατοκύριακο και από την Κεντρική Επιτροπή όπου οι «αριστεροί εσέροι» υπό τον Γαβριήλ διαθέτουν την πλειοψηφία- θα δυσκολέψει έτι περαιτέρω την προσπάθεια του Αλέξη να καταλάβει στις εκλογές τη δεύτερη θέση. Μπορεί η Νέα Αριστερά στις ευρωεκλογές να πήρε 2,5% και στις δημοσκοπήσεις να βρίσκεται ακόμη πιο κάτω όμως αν μαζί με τους Συριζαίους που δεν θα ακολουθήσουν τον Τσίπρα (Πολάκης, Παππάς, Δούρου και λοιποί) στερήσουν 2-3 μονάδες από τον Αλέξη τότε το 11-13%, που εικάζουν οι δημοσκόποι ότι θα λάβει το (υπό ίδρυσιν) κόμμα του, μπορεί να γίνει 8-9% και πολιτικά να τον «τελειώσει», προς τέρψιν του Ανδρουλάκη και της Χαριλάου Τρικούπη, που φαίνεται πως -εκτός δραματικού απροόπτου- στις εκλογές θα αναδειχθούν, σύμφωνα και με τα όσα προφητεύουν οι δημοσκόποι, σε αξιωματική αντιπολίτευση.
Το σίγουρο είναι ότι η καθυστέρηση τελικά βλάπτει τον Τσίπρα αφού, εκτός από την κόπωση που προκαλεί στους ψηφοφόρους η αναμονή, ένας σημαντικός αριθμός στελεχών, ακόμη κι αν ο ίδιος δεν θέλει να έχει σχέση μαζί τους, «μπετονάρεται» απέναντί του, με αποτέλεσμα ο πρώην πρωθυπουργός να βάλλεται τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά. Επιπροσθέτως, έχει και ένα άλλο πρόβλημα. Σχεδόν όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της Νέας Αριστεράς, που προτίθενται να συμπορευθούν εκλογικά μαζί του εμφανίζονται απρόθυμοι να παραιτηθούν από τις έδρες τους σχεδόν ένα χρόνο πριν στηθούν οι κάλπες. Κάποιοι μάλιστα χαρακτηρίζουν ως «πραξικόπημα αντικοινοβουλευτισμού» την απαίτηση του Τσίπρα, να τον μιμηθούν και να παραιτηθούν από βουλευτές εάν θέλουν στις ερχόμενες εκλογές να είναι υποψήφιοι με τη «λίστα Τσίπρα».
Σύμφωνα με ορισμένους συνομιλητές του ο Τσίπρας πρέπει να κατανοήσει πως η οικονομία, οι θεσμοί, το κοινωνικό κράτος, το πολιτικό σύστημα δεν χρειάζονται κάποιον άλλον διαχειριστή -υπάρχει άλλωστε ο Μητσοτάκης- αλλά έναν αναμορφωτή που, στους δύστηνους και ταραγμένους καιρούς που ζούμε, θα αλλάξει τις προτεραιότητες και τους στόχους της χώρας προκειμένου οι πολίτες της όχι απλώς να επιβιώσουν, αλλά και να μπορέσουν να ευημερήσουν. Αν στην πορεία προς τις εκλογές η αντιπαράθεση επικεντρωθεί στο «ποιός είναι καλύτερος διαχειριστής» τόσο ο Τσίπρας όσο και ο Ανδρουλάκης θα χάσουν από τον Μητσοτάκη. Ειδικά ο δεύτερος μπορεί να χάσει ακόμη και τη δεύτερη θέση αν επιμείνει στο ήκιστα ελκυστικό (έως και πολιτικά παιδαριώδες) σύνθημα «θα κερδίσω με μια ψήφο» και γενικότητες του τύπου: «έχω καλύτερο πρόγραμμα».
Το ίδιο ισχύει και για το «κόμμα Τσίπρα». Δεν φτάνουν τα φρέσκα ονόματα στη μαρκίζα ούτε γενικά ο αντιδεξιός και αντιμητσοτακικός αγώνας για να ξαναγυρίσουν στην κάλπη οι σχεδόν 1.500.000 αριστερόστροφοι ψηφοφόροι που …κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι. Ούτε βέβαια η αναφορά στον Βελουχιώτη είναι αρκετή για να αποκρούσει τις κατηγορίες των πρώην συντρόφων του ότι εγκατέλειψε την Αριστερά. Χρειάζεται άλλο εθνικό αφήγημα. Απαιτείται εναλλακτικό και βιώσιμο κυβερνητικό πρόγραμμα. Με διαφορετικές θεσμικές, οικονομικές, πολιτικές και διπλωματικές προτεραιότητες. Με συγκεκριμένες Τοπικές Αναπτυξιακές Προτάσεις. Και φυσικά συνεκτικό πολιτικό σχέδιο που θα καταφέρει, μέσω και συμμαχιών, να μετατρέψει την διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια σε πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία. Στο Ινστιτούτο του, φαίνεται να το προσπαθούν. Όμως για να γυρίσει ξανά στην πρώτη γραμμή -όπως προβλέπεται στο ριμπράντινγκ του- θέλει, όπως και ο ήλιος (του ΠΑΣΟΚ), δουλειά πολλή…
Πηγή: protothema.gr
