Γράφει ο Παναγιώτης Μένεγος
Σκεφτείτε λίγο τον Φεβρουάριο του Άδωνι Γεωργιάδη.
Ξεκίνησε συμμετέχοντας στην κυβερνητική διαχείριση της τραγωδίας στη Χίο που κόστισε τη ζωή σε 15 μετανάστες, καταγγέλλοντας μέλη ΜΚΟ ότι δήθεν προέβησαν «σε καθοδήγηση οικογένειας μεταναστών, με πιθανό στόχο τη διαμόρφωση αφηγήματος για αιτήσεις ασύλου ή και καταγγελίες κατά του Λιμενικού Σώματος».
Συνέχισε καμαρώνοντας δημόσια για τον αστυνομικό από το ΑΤ Εξαρχείων που του αποκάλυψε το περιεχόμενο της μήνυσης που υπέβαλε εναντίον του η Ζωή Κωνσταντοπούλου, καταρρίπτοντας κάθε πιθανή κι απίθανη έννοια απορρήτου, όπως του επισήμανε πλήθος νομικών στα σόσιαλ (τους οποίους όμως έβγαλε άσχετους).
Εξαπέλυσε μια πρωτοφανή, ακόμα και για δικά του δεδομένα, επίθεση εναντίον δημοσιογράφου στην ΕΡΤ που τόλμησε να του κάνει μια (ούτε κατά διάνοια επιθετική) ερώτηση για την κόντρα του με την Κωνσταντοπούλου, μόνο και μόνο για να δει τον υπουργό Υγείας όχι απλά να του απαντά σε έξαλλο τόνο αλλά να προσπαθεί να τον ξεφτιλίσει live on air. Στην ίδια συζήτηση, έβαλε τον εαυτό του στην ίδια μοίρα με τα θύματα βιασμών, κατηγορώντας τον δημοσιογράφο για «ισαποστακισμό» και victim blaming.
Επισκέφτηκε με πλήρη συνοδεία αστυνομικών το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο της Νίκαιας (στο οποίο, όπως και στα περισσότερα νοσοκομεία της χώρας, γνωρίζει ότι είναι ανεπιθύμητος) όπου σε κλίμα μεγάλης έντασης διαπληκτίστηκε με γιατρούς και νοσηλευτές. Ναι, αυτούς που κάποτε βγαίναμε να χειροκροτήσουμε στα μπαλκόνια και τώρα τα κυβερνητικά τρολ αποκαλούν «υποστηρικτές της Χαμάς».
Κατήγγειλε ότι στη Νίκαια τον χτύπησαν και το υποστήριζε μιλώντας για μερικά 24ωρα αδιάκοπα σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα, με αποκορύφωμα την εκπομπή της Αναστασίας Γιάμαλη: εκεί πίκαρε λέγοντας στον άερα ότι έχει στείλει το βίντεο με τον ξυλοδαρμό του στη δημοσιογράφο, η δημοσιογράφος του απαντούσε ότι δεν έχει λάβει κάτι πέρα από ένα screesnshot, εκείνος με τη σειρά του της είπε: α) ότι δεν έχει σήμα για να το στείλει, β) θα το στείλει μόλις κλείσουν και γ) ότι αν το στείλει και παίξει στον αέρα θα πρέπει να καταθέσει μήνυση εναντίον του γιατρού που υποτίθεται τον χτύπησε – όλα αυτά στην ίδια σύνδεση.
Τελικά, το βίντεο δεν το έστειλε ποτέ και πουθενά από το screenshot και ότι οπτικό υλικό υπάρχει δεν προκύπτει ότι ο γιατρός Δημήτρης Ζιαζιάς χειροδίκησε εναντίοντου υπουργού. Δημοσιέυθηκε όμως ένα άλλο βίντεο με τον γιατρό δεμένο πισθάγκωνα με χειροπέδες και τον υπουργό Υγείας να ωρύεται εκτός εαυτού, διατάζοντας τους αστυνομικούς να τον πάνε αυτόφωρο – εικόνα που σε κάθε της λεπτομέρεια παρέπεμπε σε άλλες, σκοτεινές εποχές.
Ξαναβγήκε στην τηλεόραση, ανασκεύασε, διόρθωσε, ξαναβγήκε στο ραδιόφωνο, μετάνιωσε που δεν υπέβαλε μήνυση, αρνήθηκε ότι πήγε συνοδεία αστυνομικών, είπε όμως ότι η παρουσία τους του έσωσε τη ζωή από τους «ακροαριστερούς», ματαξαναβγήκε στην τηλεόραση μιλώντας για τον εαυτο του στο τρίτο πρόσωπο (με το αμίμητο «του Αδώνιδος Γεωργιάδου») από ένα σημείο και μετά η αφήγησή του δεν είχε καμία συνοχή, άλλαζε από παράθυρο σε παράθυρο χωρίς ο ίδιος ακριβώς να ιδρώνει γι’ αυτό.
Μέσα σε όλα αυτά είχε προλάβει να επιδείξει σε μια από τις τηλεοπτικές συνδέσεις τα μανικετόκουμπα με την αμερικάνικη σημαία με τα οποία είχε επισκεφτεί το νοσοκομείο στη Νίκαια ως «φυλαχτό απέναντι στους κομμουνιστές», να τσακωθεί με τον διασώστη Ιάσονα Αποστολόπουλο, τον γιατρό Παναγιώτη Παπανικολάου και μερικούς χρήστες του Twitter, να ανεβάσει μερικά fake news αλλά και μερικές τοποθετήσεις υπέρ του από λογαριασμούς που καταφανέστατα είναι bots.
Ουφ!
Όπως είπε κι ένας φίλος «εμείς μια φορά ξενυχτάμε μέχρι τα ξημερώματα και την επόμενη μέρα δεν μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας», ενώ ο Άδωνις ενσαρκώνει εδώ κι ένα μήνα όσο κανείς άλλος ποτέ το κλασικό οικονομιδικό «τι παράσταση έδωσες!».
Τα τελευταία 24ωρα αρθρογράφοι όλων των αποχρώσεων επιχειρούν για πολλοστή φορά να αναλύσουν το «φαινόμενο Άδωνις», μερικοί μάλιστα προτείνουν και τρόπους αντιμετώπισης. Καταλήγουν, λίγο πολύ, ότι αυτός είναι ο τρόπος του Άδωνι, ο οποίος δεν ενδιαφέρεται ούτε για «πολιτικούς πολιτισμούς», ούτε για συνέπεια λόγων και πράξεων, ούτε καν να είναι αρεστός εντός του ίδιου του κόμματός του. Είναι εκεί για να δώσει την βραχυπρόθεσμη μάχη των εντυπώσεων, εκπαιδεύοντας εδώ και χρόνια με αγνά τραμπικά -ίσως και πριν τον Τραμπ- υλικά ένα υστερικό κοινό-μπετόν. Μαζεύοντας όμως, πάντα στα μάτια αυτού του κοινού, τόσες νίκες που τον καθιστούν αυτόματα ισχυρό δελφίνο για να διαδεχθεί στην ηγεσία της ΝΔ, όποτε έρθει αυτή η ώρα, τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Όμως ακριβώς αυτή η σχέση του με τον κατά τ’ άλλα «φιλελεύθερο, κεντρώο, μεταρρυθμιστή» Πρωθυπουργό είναι που συνιστά και το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που μπορούμε να πάρουμε από τα κοινά τους έργα και ημέρες.
Ξέρετε, η συνύπαρξη των ανθρώπων σε κάθε επίπεδο -φιλικό, συντροφικό, επαγγελματικό, you name it-, ειδικά όταν είναι μακροχρόνια άρα κι αναπόφευκτα επεισοδιακή, στηρίζεται σε έναν βασικό κανόνα: “learn to ignore”/«μάθε να αγνοείς» όσα δε σου αρέσουν ή ακόμα και σε ενοχλούν στον άλλο, κράτα τα θετικά ή όσα σε εξυπηρετούν και προχώρα.
Από τη μία, o Πρωθυπουργός παρακολουθεί αμέτοχος κάθε τρεις και λίγο αυτή την εν εξάλλω συμπεριφορά που καθόλου δεν ταιριάζει φυσικά στο μετριοπαθές ευρωπαϊκό του προφιλ, αλλά κι απολαμβάνει αναπολογητικά τους καρπούς κάθε φορά που ο Γεωργιάδης κάνει την «βρώμικη δουλειά», «αλλάζει την ατζέντα» και συσπειρώνει το ακροδεξιό κοινό βουλώνοντας τις διαρροές.
Κι από την άλλη, ο Άδωνις Γεωργιάδης όχι μόνο δεν αντέδρασε, αλλά ούτε καν ενοχλήθηκε ή θέλησε να μάθει κάτι παραπάνω όταν αποκαλύφθηκε ότι 11 φορές παγιδεύτηκε το τηλέφωνό του από το Predator. Συμμετείχε με τη συνήθη μαχητική προθυμία στο αφήγημα ότι η κυβέρνηση δεν ευθύνεται για τις υποκλοπές, αλλά ό ίδιος δεν θέλησε να υποβάλει μήνυση για να μάθει ποιοι τελικά τον παρακολουθούσαν – εκεί δεν ήταν λαλίστατος, ήταν σιωπηλός.
Ζούνε αυτοί καλά κι εμείς, με όλα αυτά, σίγουρα όχι καλύτερα. Και το σόου συνεχίζεται…
Πηγή: news247.gr
