Ο Μητσοτάκης και ο «Κανένας»

γράφει ο Πάνος Λουκάκος 

Σε όλες τις δημοσκοπήσεις, στο ερώτημα ποιος θεωρείται καταλληλότερος ως πρωθυπουργός σταθερά προηγείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με ποσοστά της τάξεως του 30%
Οι υπόλοιποι αρχηγοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης εμφανίζονται με χαμηλά μονοψήφια νούμερα. Μόνος αντίπαλος του σημερινού πρωθυπουργού καταγράφεται ο «Κανένας», με υψηλά διψήφια ποσοστά. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που συνιστά πολιτική ανωμαλία, καθώς αποτελεί σύμπτωμα απόλυτης παρακμής του κομματικού συστήματος. Και δεν είναι το μόνο.

Στις τελευταίες εκλογές η αποχή έφτασε σε ποσοστά της τάξεως του 45% έναντι 25% των εκλογών του 2000 και προβλέπεται να αυξηθεί περισσότερο στις προσεχείς εκλογές. Το ποσοστό των κατατασσόμενων στην αδιευκρίνιστη «γκρίζα ζώνη» των δημοσκοπήσεων διαρκώς αυξάνεται, κινούμενο μεταξύ 25%-30%, καθιστώντας φανερή την πλήρη απουσία συνδέσμου των πολιτών με τα κόμματα και τις ηγεσίες τους.

Μισόν αιώνα μετά τη Μεταπολίτευση, ένα μεγάλο μέρος των πολιτών εμφανίζει συμπτώματα απαξίωσης του πολιτικού συστήματος και αποδοκιμασίας έως και αποστροφής έναντι των πολιτικών. Ενός πολιτικού συστήματος πολυδιασπασμένου και ρευστοποιημένου, με μοναδική σταθερά το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Δεξιά και αριστερά του κυβερνητικού κόμματος, όμως, επικρατεί μια κατάσταση που αποτελεί κίνδυνο για τη λειτουργία της Δημοκρατίας και των θεσμών της. Διότι αποτελεί στοιχειώδη αρχή της πολιτικής πως ένα πολίτευμα νοσεί όταν απέναντι στην όποια κυβέρνηση δεν βρίσκεται μια αντιπολίτευση ισχυρή και ικανή να αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες, αν και όταν κληθεί.

Το υπάρχον αυτό κενό καλύπτουν σήμερα ανίσχυρα κόμματα, κινούμενα σε ποσοστά της τάξεως του 5%, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, και αντισυστημικές προσωποπαγείς ομάδες που δηλώνουν μια ψευδεπίγραφη ακροδεξιά ή αριστερή ταυτότητα. Και είναι ψευδεπίγραφη η ταυτότητα αυτή διότι στην πραγματικότητα αλιεύουν στα ίδια θολά νερά του αντισυστημισμού χωρίς διακρίσεις δεξιών, αριστερών ή κεντρώων «πελατών». Ετσι δύσκολα θα βρει κανείς μεγάλες διαφορές ανάμεσα στις ομάδες που κινούνται στις παρυφές της Δεξιάς και στις παρυφές της Αριστεράς. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η πρωθιέρεια του αντισυστημισμού, της εχθροπάθειας και της τοξικότητας δηλώνει πως δεν βλέπει ούτε δεξιά ούτε αριστερά αλλά μόνο μπροστά. Χαρακτηριστικότερο, μάλιστα, είναι ότι η φιλοδοξούσα να τη διαδεχτεί στον ρόλο αυτόν Μαρία Καρυστιανού δηλώνει ότι η ίδια και ο φορέας που θα δημιουργήσει δεν είναι ούτε Δεξιά ούτε Αριστερά ούτε Κέντρο, αλλά είναι «με το καλό» και με «ό,τι πρέπει να γίνει για να σωθεί η χώρα». Προσθέτει μάλιστα ότι «αγαπάμε τη χώρα, τις ευπαθείς ομάδες, αγαπάμε τους πάντες και θέλουμε να υπάρξει αξιοκρατία, ισονομία και να είμαστε όλοι καλά».

Θα ήταν όλα αυτά και όλοι αυτοί για γέλια αν δεν απευθύνονταν σε ένα κοινό θυμωμένο, θύμα της ακρίβειας και των μεταμνημονιακών συνθηκών, διακατεχόμενο από εκδικητική διάθεση συνολικά έναντι του πολιτικού συστήματος, που μάλιστα δηλώνει κατά πλειοψηφία σε πρόσφατη δημοσκόπηση ότι έναντι του Μητσοτάκη επιλέγει το χάος. Ενα κοινό που να μην ξεχνάμε πως ψήφισε στο δημοψήφισμα, μόλις 10 χρόνια πριν, σε ποσοστό άνω του 60%, υπέρ του χάους.

Ενα μέρος του κοινού αυτού, άγνωστο προς το παρόν σε ποιους αριθμούς, δείχνει να πιστεύει ότι τα σημερινά προβλήματα είναι προϊόντα προδοσίας των ελίτ, συμβιβασμών, υποταγής και πως αν υπάρχει βούληση τα προβλήματα λύνονται. Σε αυτό το θυμωμένο ακροατήριο, που διακατέχεται από τη λογική της τιμωρητικής ψήφου, απευθύνονται σήμερα τα κόμματα του αντισυστημισμού, υπάρχοντα και εκκολαπτόμενα, με επιχειρήματα τα οποία επιχειρούν να διεγείρουν το θυμικό και να εξοβελίσουν τη λογική, τοκίζοντας στον ανορθολογισμό και διαγράφοντας τον ορθολογισμό. Προτείνουν συνολικά και αόριστα τη ρήξη του λαού με το πολιτικό σύστημα χωρίς να παρουσιάζουν υποτυπωδώς εφαρμόσιμες ιδέες, πώς θα τη διαχειριστούν και τι θα κάνουν κατόπιν.

Υπάρχει λοιπόν ένα ευάριθμο κοινό πρόθυμο να αποδεχτεί χωρίς να αγανακτεί ότι κάποιοι κατέχουν και εμπορεύονται επιστολές του Ιησού, ότι άλλοι επικοινωνούν με γερόντισσες, πνευματικούς, Αρχάγγελους, δραχμολάτρες, αντιεμβολιαστές, αστρολόγους, θρησκόληπτους, ότι κάποιοι θα βάλουν πολιτικούς στη φυλακή και θα δημεύσουν τις περιουσίες τους και πολλά άλλα παρόμοια που φέρνει η καθημερινή συγκομιδή. Πιο πρόσφατες σχετικά οι δηλώσεις του προέδρου της Νίκης κ. Νατσιού ότι «εμείς έχουμε έναν κοινό πρόγονο τον Αδάμ και την Εύα που μας τους έδωσε ο Θεός και αν δεχτούμε τη θεωρία της εξέλιξης ότι ο άνθρωπος κατάγεται από ζώο λες ότι το ίδιο ισχύει και για την Παναγία, άρα ο Χριστός που γεννήθηκε από την Παναγία είναι ζώο».

Σε κάποιον βαθμό ορισμένοι από αυτούς συναποτελούν ίσως τον «Κανένα». Και αναζητούν αυτόν με τον οξύτερο καταγγελτικό λόγο, που βγάζει με αναπόδεικτες καταγγελίες αποφάσεις πριν από τις δίκες, που θα εμφανίσει πειστικότερα το παράλογο ως αλήθεια, που με ακραία υπεραπλουστευτική λογική θα υποστηρίξει ότι έχει λύσεις για όλα τα προβλήματα, που θα διατυπώσει τις πιο παράλογες θεωρίες συνωμοσιολογίας, που θα σβήσει διά μιας τη διαφθορά.

Με αυτό το αντισυστημικό χωρίς πολιτικό στίγμα ρεύμα, που δεν είναι ούτε αριστερό, ούτε δεξιό, ούτε κεντρώο και τους εκπροσώπους του βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπος ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και μαζί με αυτούς με διάφορους τυχάρπαστους, περιθωριακούς γυρολόγους των κομμάτων, σουλατσαδόρους και ντραβεριτζήδες που αυτοπροτείνονται ως πολιτικοί ειδήμονες, μήπως τους βοηθήσει η συγκυρία της αναμπουμπούλας να πιάσουν επιτέλους την καλή.

ΠΗΓΗ protothema.gr