Γράφει η Βίβιαν Ευθυμιοπούλου
Δεν χρειάζεται να ανήκεις στη Νέα Δημοκρατία, δεν χρειάζεται καν να έχεις ψηφίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη για πρωθυπουργό για να σε βάλουν σε σκέψεις όσα επισημαίνει ο Κώστας Γιαννακίδης στο άρθρο που έγραψε προ ημερών εδώ, στο NEWS 24/7, με τον τίτλο «Οι καλές μέρες του Μητσοτάκη».
«Ο Πρωθυπουργός ζει μερικές από τις καλύτερές του μέρες στο Μαξίμου. Διότι ακόμα και αν σου προκαλεί δυσανεξία και αναφυλακτικό σοκ, αυτόν θα στείλεις να συζητήσει με τον Μακρόν. Η “καταλληλότητα” δεν είναι αφηρημένη αρετή. Είναι αποτέλεσμα σύγκρισης», γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης απευθυνόμενος, προφανώς, σε κάθε νουνεχή πολίτη, όπου κι αν αυτοτοποθετείται πολιτικά ή και κομματικά ακόμα.
Ναι, στο τέλος της ημέρας η χώρα πρέπει να έχει κυβέρνηση και κάποιος «να κάνει τη δουλειά».
Βέβαια, δεν είμαι απολύτως σίγουρη ότι η συνάντηση με τον Μακρόν ή τους ηγέτες της Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης προσφέρονται για συγκρίσεις. Χώρες όπως η Γαλλία ή η Βρετανία, ακόμα και η Γερμανία, διατηρούν σχέσεις με τις πρώην αποικίες τους και ξέρουν πώς να κάνουν τους ηγέτες τους να νιώθουν «Λουδοβίκοι Ήλιοι» όταν αυτοί στέκονται δίπλα τους.
Είναι εκπαιδευμένοι να δημιουργούν την ψευδαίσθηση της ισοτιμίας μεταξύ του Κέντρου και της Περιφέρειας. Αυτό άλλωστε δεν έκανε και η Άγκελα Μέρκελ με τον Αλέξη Τσίπρα;
Το θέμα είναι πώς δείχνει ο κάθε ηγέτης όταν κάθεται δίπλα στους ομολόγους του από τη γειτονιά του. Για παράδειγμα, πώς δείχνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν στέκεται δίπλα στην «αλεπού», τον Ερντογάν; Σαφέστατα, για εμάς τους δημοκρατικούς πολίτες δεν νοείται σύγκριση ανάμεσα σε έναν αιρετό και σε έναν πρόεδρο που έχει φυλακίσει όλη την Αντιπολίτευση της χώρας του, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Άλλωστε αυτές τις ευαισθησίες δεν τις έχουμε όλοι, δεν τις έχει καν η ίδια η κυβέρνηση Μητσοτάκη που συναγελάζεται τους αυταρχικούς ηγέτες του Κόλπου, με πρώτον αυτόν της Σαουδικής Αραβίας -της χώρας που κάθε χρόνο σπάει το ρεκόρ σε εκτελέσεις ή άλλες εξευτελιστικές πρακτικές, όπως ο δημόσιος ξυλοδαρμός αντιφρονούντων ή ασεβών προς το Ισλάμ. Άλλο συζητάμε εδώ: την εικόνα και την εντύπωση ασφάλειας που δημιουργεί, εξετάζουμε.
Δηλαδή, τι κακό θα συνέβαινε στη χώρα αν προχθές με τον Μακρόν, στη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν ο Νίκος Ανδρουλάκης;
Μεταξύ Μητσοτάκη και Ανδρουλάκη κι εγώ τον Κυριάκο Μητσοτάκη προκρίνω για την επάρκειά του, αλλά θα ήθελα κάποιοι να μας εξηγήσουν και μάλιστα επακριβώς, συγκεκριμένα, τι θα συνέβαινε στην Ελλάδα αν αύριο η Βουλή εξέλεγε πρωθυπουργό τον Νίκο Ανδρουλάκη σε μια κυβέρνηση συνεργασίας;
Θα ξαναμπαίναμε στα Μνημόνια; Αφού η οικονομία μας πάει καλύτερα από ποτέ, μας λένε. Μήπως δεν θα εκταμιευόταν η δόση του δανείου; Πάνε αυτά, έχουν τελειώσει εδώ και καιρό.
Τι είναι αυτό τελικά που θέλουμε από έναν πρωθυπουργό; Να μιλάει άπταιστα Γαλλικά ή επί των ημερών του η καθημερινότητά μας να είναι καλή, να μην έχουμε σκάνδαλα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ τα οποία μένουν ατιμώρητα και μάλιστα με τρόπο προκλητικό, να γίνεται μια προσπάθεια να επιλυθούν οι χρόνιες παθογένειες; Μήπως μας εξιτάρει να μας κοιτάνε αφ’ υψηλού; Παίζει, τελικά, και αυτό.
Οι μεγαλύτεροι συνηθίζουν να επισημαίνουν στους νεότερους ότι στη ζωή ουδείς αναντικατάστατος. Αν οι ελληνικές ηγεσίες, ο Κυριάκος Μητσοτάκη εν προκειμένω, το εισέπραττε από όλους εμάς και κυρίως από εμάς που τον ψηφίσαμε -αν δηλαδή ήξερε ότι δεν τον θεωρούμε αναντικατάστατο – το μόνο βέβαιο είναι τούτο: θα ήταν πολύ καλύτερος Πρωθυπουργός, γιατί αυτή την παραδοχή θα προσπαθούσε να την κερδίσει κάθε μέρα από την αρχή.
Όπως ακριβώς κάνουν ο Μακρόν, ο Στάρμερ, ο Μερτς και άλλοι σοβαροί, δυτικοί άνθρωποι. Να το σκεφτούμε.
Πηγή: news247.gr
