Γράφει ο Μιχάλης Στούκας
Η είδηση είναι αυτή:
Μεγάλη κινητικότητα και παρασκηνιακές, ως επί το πλείστον διεργασίες συντελούνται το τελευταίο χρονικό διάστημα στο πολιτικό σκηνικό. Νέα είσοδος, που φαίνεται ότι θα ανακατέψει για τα καλά την πολιτική τράπουλα είναι η Μαρία Καρυστιανού
Η κυρία Καρυστιανού άρχισε σταδιακά να ξεχωρίζει ανάμεσα στους συγγενείς των θυμάτων του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών. Ανέλαβε την προεδρία του «Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος-Τέμπη 2023», πρωτοστάτησε σε κάθε είδους (εκ)δηλώσεις και ξαφνικά, παρακινούμενη από τις προσωπικές της φιλοδοξίες και ίσως και από κάποιους, άγνωστο αν πρόκειται για τη γερόντισσα απ’ τη Συρία, τη δικηγόρο της, την αστρολόγο της και άλλα άτομα εκτός πολιτικής ή υπάρχει ώθηση από πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες, ανακοίνωσε την ίδρυση πολιτικού κόμματος. Δικαίωμα βέβαια της κυρίας Καρυστιανού είναι να κατέβει στην κεντρική πολιτική σκηνή και να δοκιμάσει τις δυνάμεις της, που δεν φαίνεται ότι είναι αμελητέες, καθώς τα δημοσκοπικά ποσοστά του αβάπτιστου ακόμα πολιτικού της σχηματισμού ξεπερνούν το 10%. Βέβαια, η ενέργεια αυτή της Μαρίας Καρυστιανού προκάλεσε οργή και αντιδράσεις, στα άλλα μέλη του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών που ζήτησαν μετ’ επιτάσεως την παραίτησή της από τη θέση της Προέδρου του Συλλόγου, κάτι που έγινε. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν πολλά ερωτηματικά που εγείρονται από τα ίδια τα μέλη του Συλλόγου, για την οικονομική διαχείριση των χρημάτων του, από την κυρία Καρυστιανού.
Μια γυναίκα, που όλοι την συμπονούμε και γνωρίζουμε ότι η ίδια και οι υπόλοιποι που έχασαν δικούς τους ανθρώπους στα Τέμπη, ζουν έναν εφιάλτη, αφού «βγαίνει» μπροστά, δείχνει φιλόδοξη ,αποκτά δημοσιότητα, βλέπει ότι έχει γκελ στον κόσμο και σαφώς ακούγοντας και κάποιους «επαΐοντες» θέλει να αλλάξει τα πράγματα εκ των έσω. Βασικές της προτεραιότητες η κάθαρση, το ξεκαθάρισμα της υπόθεσης των Τεμπών και η παραδειγματική τιμωρία των ενόχων με κατάργηση ή τροποποίηση του άρθρου 86 του Συντάγματος περί ευθύνης των υπουργών. Χαίρω πολύ. Κάπου 8.000.000 υπολογίζω, Ελληνίδες και Έλληνες, ότι ζητούν ακριβώς τα ίδια πράγματα με την κυρία Καρυστιανού.
Εκείνο που παρατηρώ, σαν ανεξάρτητος πολίτης, είναι ότι η κυρία Καρυστιανού κατάφερε, γιατί περί κατορθώματος πρόκειται, να δημιουργήσει τεράστια αναστάτωση στον σύλλογο των πληγέντων του δυστυχήματος στα Τέμπη, προκαλώντας ένα αλαλούμ και υποχρεώνοντας κάποιους, επίσης χαροκαμένους γονείς, να αφήσουν υπονοούμενα, τόσο για την τακτική της ως πρόεδρος του συλλόγου, όσο και για τη διαχείριση των οικονομικών του. Όταν σε έναν σύλλογο όπου όλα τα μέλη έχουν ένα κοινό, ιερό σκοπό, την αποκάλυψη της αλήθειας για να βρουν γαλήνη οι ψυχές των 57 αδικοχαμένων στα Τέμπη, η κυρία Καρυστιανού δημιουργεί έριδες, προκαλεί σοβαρά ερωτήματα, από γονείς και συγγενείς θυμάτων και τελικά, ίσως δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα όσοι λένε ότι, τουλάχιστον, από κάποιο σημείο και μετά χρησιμοποίησε τον Σύλλογο ως εφαλτήριο για τις προσωπικές της πολιτικές φιλοδοξίες. Και όταν προκαλεί σοβαρά προβλήματα και αποτυγχάνει τελικά ως πρόεδρος ενός τέτοιου συλλόγου, ποια είναι τα εχέγγυα που μου παρέχει ώστε να την ψηφίσω; Απέτυχε ως πρόεδρος συλλόγου η κυρία Καρυστιανού, θα πετύχει ως πολιτικός; Λέει ότι δεν θα δεχτεί στο κόμμα της νυν βουλευτές και ότι αναζητά νέα, άφθαρτα και μορφωμένα άτομα για να στελεχώσει το κόμμα της. Τι πρωτότυπο! Ξέρει κανείς, κάποιο από τα ήδη υπάρχοντα κόμματα, να αναζητά ηλικιωμένους, βουτηγμένους στις κομπίνες και με εφόδιο ένα Απολυτήριο Δημοτικού; Έχω ρωτήσει ξανά, ποιοι και ποιες θα στελεχώσουν το «κόμμα Καρυστιανού»; Διάβασα κάπου για ομάδες επιφανών επιστημόνων που προετοιμάζουν το πρόγραμμα του κόμματος. Αναμένουμε τις εξελίξεις και θα επανέλθουμε στη Μαρία Καρυστιανού. Να μην ξεχνάμε, ότι υπάρχει και ο Νίκος Καραχάλιος, που φαίνεται ότι γνωρίζει πολλά για το θέμα, είναι αδύνατο να τα φαντάζεται όλα αυτά που λέει και μπορεί να προβεί σε νέες αποκαλύψεις…
Ένας άλλος… σωτήρας από τα παλιά, είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Προφανώς θεωρεί ότι εξαγνίστηκε με την «Ιθάκη» και την παραίτησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ και είναι έτοιμος να επαναλάβει το σουξέ «ακυβέρνητο καράβι η Ελλάδα μας» (ζητώ συγγνώμη για τη μικρή παραλλαγή στον στίχο του τραγουδιού από τον δημιουργό του Αντώνη Κάτσαρη).
Ο Αλέξης έχει προκαλέσει ένα χάος στην Αριστερά. Τόσο τα κόμματα που εκπροσωπούνται στη Βουλή όσο και άλλα, όπως π.χ. το ΜΕΡΑ25 αγωνιούν για την επανεμφάνισή του στο πολιτικό προσκήνιο, καθώς και το «κόμμα Τσίπρα» φαίνεται ότι έχει μια δυναμική για διψήφιο ποσοστό. Και μια και αναφερθήκαμε στο ΜΕΡΑ25, ο Γιάνης Βαρουφάκης στην πασίγνωστη πλέον συνέντευξή του για το ecstasy και τον χορό μιας εβδομάδας που ακολούθησε, παρά το ότι ίσως αντιμετωπίσει διώξεις από τις εισαγγελικές Αρχές (να μην ξεχνάμε ότι δεν είναι βουλευτής, άρα δεν έχει ασυλία) εξακολουθεί να υποστηρίζει ότι το διπλό νόμισμα θα ήταν σωτήριο για τη χώρα μας και φαίνεται ότι είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να προμοτάρει ανάλογες ενέργειες. Στις δημοσκοπήσεις, το ΜΕΡΑ25 εμφανίζεται λίγο κάτω ή λίγο πάνω από το όριο του 3%. Με εκπλήσσει αυτό το ποσοστό και πραγματικά θα ήθελα να δω τις ηλικίες, τη μόρφωση και τα επαγγέλματα όσων προτίθενται να τον ψηφίσουν. Ο Γιάνης προφανώς θα ήταν έτοιμος να επαναλάβει όσα έκανε στο παρελθόν. Οι Έλληνες δεν είναι πάντως καθόλου πρόθυμοι να αντιμετωπίσουν πάλι ακραίες καταστάσεις όπως τα capital controls.
Και βέβαια υπάρχει και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία με την τακτική «one woman show» καταφέρνει να φτάνει συχνά σε διψήφια δημοσκοπικά νούμερα. Με την τακτική του «φωνάζω και τσακώνομαι με όποιον βρω μπροστά μου» καταφέρνει να συγκεντρώνει αξιόλογα ποσοστά στα γκάλοπ. Στην κοινωνία υπάρχει πολύς θυμός, που εκπορεύεται από διάφορους λόγους. Έτσι, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος οι απόψεις των παραπάνω. Ψήφος διαμαρτυρίας, από τη μία πλευρά, ψήφος τιμωρίας προς την κυβέρνηση από την άλλη. Η κυβέρνηση παίζει μόνη της. Καταφέρνει και περνά σκοπέλους, όπως το αγροτικό «αβρόχοις ποσί» και εμφανίζεται ως μοναδική δύναμη, αξιόπιστη και υπεύθυνη, χωρίς να έχει μεγάλες απώλειες. Άλλωστε, στη «δεξιά πολυκατοικία» οι ένοικοι δεν δείχνουν κάτι ιδιαίτερο. Ο μόνος που μένει σταθερός γύρω στο 9%-10% είναι ο Κυριάκος Βελόπουλος, παρά τις θέσεις του, που ενίοτε είναι πραγματικά εκτός τόπου και χρόνου. «Νίκη», «Σπαρτιάτες» κ.λπ. θεωρώ ότι πολύ δύσκολα θα ξαναδούν Βουλή…
Στο ΠΑΣΟΚ κόλλησε όχι μόνο η βελόνα, αλλά και ο δίσκος. Ο Ανδρουλάκης ακόμα και όταν μιλάει σωστά λοιδορείται. Το κόμμα της Χ. Τρικούπη δεν εκμεταλλεύτηκε τις ευκαιρίες που του πρόσφερε η ΝΔ με τα λάθη τους και μένει στάσιμο. Τέλος, υπάρχει (πού τον θυμηθήκαμε;) ο Στέφανος Κασσελάκης με το ΚΙ.ΔΗ. Πριν από 15-16 μήνες ήταν το πρόσωπο που συγκέντρωνε πάνω του όλα τα φώτα της δημοσιότητας. Τώρα, μόνο ο Τάιλερ του μιλά… Και φυσικά, το μεγάλο «γλέντι» θα γίνει στην Αριστερά. ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά κ.ά. μάλλον έκλεισαν τον κύκλο τους και ήρθε η ώρα να επιστρέψουν στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Εκείνο που φαίνεται ξεκάθαρα είναι η στροφή του κόσμου σε πιο συντηρητικές μορφές διακυβέρνησης. Να μην ξεχνάμε και το Κ.Κ.Ε. περιχαρακωμένο στις γνωστές του απόψεις, που παραμένει σε ποσοστά 8-10%.
Μπορεί η κυβέρνηση να έχει κάνει λάθη, μπορεί το ΠΑΣΟΚ να ξαναβρεί τη φόρμα του, λίγο δύσκολο αυτό, και να κοντράρει στα ίσια τη Ν.Δ., όμως οι υποψήφιοι «σωτήρες» (Καρυστιανού, Γιάνης, Ζωή κ.ά.) οδηγούν μοιραία στη σκέψη: και αν (αναλάβουν την κυβέρνηση) οι «επαναστάτες χωρίς αιτία» που αναφέραμε στην αρχή, τι θα γίνει και κυρίως: «Ποιος θα μας σώσει από τους Σωτήρες»;
Πηγή: protothema.gr
