Γράφει ο Παντελής Καψής
Για το Ιρανικό καθεστώς λίγοι θα πενθήσουν
Αν εξαιρέσουμε φυσικά όσους έχουν ως μοναδικό κίνητρο τον ιδεολογικό ή τον θρησκευτικό φανατισμό. Πρόκειται για ένα βάρβαρο καθεστώς το οποίο δεν το έχει σε τίποτα να δολοφονήσει χιλιάδες δικούς του πολίτες του οι οποίοι διαμαρτύρονται για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αποτελεί ταυτόχρονα και έναν από τους βασικούς παράγοντες αστάθειας στη Μέση Ανατολή. Φέρει τεράστια ευθύνη για τις αιματοχυσίες των τελευταίων δεκαετιών αλλά και για την αποτυχία των προσπαθειών ειρήνευσης. Κι αυτό το επιτυγχάνει επιδιδόμενο σε έναν ιδιότυπο ακήρυχτο πόλεμο εναντίον του Ισραήλ μέσω των οργανώσεων που χρηματοδοτεί, την Χαμάς, την Χεζμπολά και τους Χούτι.
Αρκούν αυτοί οι λόγοι για να δικαιολογήσουν την επίθεση εναντίον του; Οι ειδικοί είναι σαφείς: η απόφαση Τραμπ παραβιάζει τόσο το Σύνταγμα των ΗΠΑ όσο και το διεθνές δίκαιο. Στην πρώτη περίπτωση για την κήρυξη πολέμου απαιτείται απόφαση του Κογκρέσου. Τέτοια όχι μόνο δεν υπήρξε αλλά ούτε καν ενημερώθηκε το σώμα. Οι μόνοι που είχαν γνώση της επικείμενης επίθεσης ήταν τα μέλη της «συμμορίας των 8» η οποία απαρτίζεται από ηγετικά στελέχη των δύο κομμάτων. Όσο για το Διεθνές Δίκαιο η μόνη περίπτωση στην οποία δικαιολογείται προληπτικός πόλεμος είναι όταν υπάρχει ξεκάθαρος και άμεσα επικείμενος κίνδυνος επίθεσης από ένα μέρος. Τέτοιος δεν υπήρχε από το ήδη ξεδοντιασμένο Ιράν. Τα όσα υποστήριξε ο Αμερικανός πρόεδρος στο διάγγελμα του δεν στέκουν και κανείς δεν τα πήρε στα σοβαρά.
Παρόλα αυτά οι αντιδράσεις από τον υπόλοιπο κόσμο υπήρξαν περιορισμένες και στην περίπτωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μάλλον χλιαρές ως ανύπαρκτες. Αυτό αντανακλά προφανώς τη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα. Η στάση της Ένωσης προκύπτει από την αδυναμία της. Όχι μόνο από το ότι πρακτικά δεν μπορεί να κάνει τίποτα για να σταματήσει τις επιθέσεις και να υποχρεώσει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αλλά και από το ότι έχει ανάγκη τις ΗΠΑ για τη δική της άμυνα απέναντι στη Ρωσία. Μια ρήξη αυτή τη στιγμή με τις ΗΠΑ είναι το τελευταίο που επιθυμούν οι Ευρωπαίοι ηγέτες.
Το ότι ένα άτομο, ακόμα και αν έχει εκλεγεί στην προεδρία των ΗΠΑ, μπορεί χωρίς κανέναν ουσιαστικό έλεγχο να βάλει την παγκόσμια κοινότητα σε μια τέτοια περιπέτεια είναι φυσικά τρομακτικό. Ιδίως αν πάρουμε υπόψη μας μια σειρά από ψεύτικες δικαιολογίες τις οποίες κατά καιρούς επικαλέστηκε ο Τραμπ. Όπως το ότι δήθεν το Ιράν παρενέβη στις προεδρικές εκλογές του 2020! Δικαιολογίες οι οποίες φωτίζουν μια άλλη διάσταση της απόφασης Τραμπ, τη σύνδεση δηλαδή με τα εσωτερικά προβλήματα που αντιμετωπίζει και τη ραγδαία υποχώρηση της δημοτικότητας του. Για έναν τόσο ματαιόδοξο πολιτικό, υποστηρίζουν κάποιοι, αυτό μπορεί να είναι και το βαθύτερο κίνητρο των ενεργειών του. Να βρίσκεται συνεχώς στο επίκεντρο όχι μόνο του αμερικανικού αλλά και του παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Αλλοίμονο μας αν ισχύει.
Έστω κι έτσι το αν από αυτή την περιπέτεια θα βγει κερδισμένος ή όχι ο Τραμπ θα εξαρτηθεί μόνο από το τελικό αποτέλεσμα. Ο κίνδυνος είναι διπλός. Μεγαλύτερη αστάθεια στην περιοχή αν για παράδειγμα διαλυθεί το Ιράν και επικρατήσουν συνθήκες εμφύλιων συγκρούσεων ανάλογες με αυτές που επικρατούσαν στη Συρία ή στη Λιβύη. Και μαζί οικονομική αβεβαιότητα από μια παρατεταμένη κρίση στις αγορές ενέργειας η οποία μπορεί να χτυπήσει και στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Αν τίποτα από τα δύο δεν συμβεί όλες σχεδόν οι χώρες στην περιοχή, και όχι μόνο, θα δουν μάλλον με ανακούφιση ένα ηττημένο και αποδυναμωμένο Ιράν. Ουδείς θα ασχολείται με το διεθνές δίκαιο. Η επιθετική του πολιτική, με αποκορύφωμα την βαρβαρότητα της Χαμάς εναντίον αμάχων τον Οκτώβριο του 23, θα έχει αποδειχθεί η καταστροφή του. Και ο Τραμπ θα μπορεί να υποστηρίζει ότι αυτό που δεν κατάφεραν ατελείωτοι γύροι διαπραγματεύσεων το πέτυχε αυτός επειδή τόλμησε να αξιοποιήσει την στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ. Οι μόνοι οι οποίοι είναι σίγουρα χαμένοι είναι οι ίδιοι οι πολίτες του Ιράν. Χωρίς κανένα σχέδιο για την «αλλαγή καθεστώτος» την οποία υποτίθεται ότι επιδιώκουν ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, έχουν μπροστά τους ένα σκοτεινό και αβέβαιο μέλλον. Ακόμα και αν πέσουν οι Μουλάδες, πράγμα δύσκολο, θα χρειαστεί χρόνος και πολύ πόνος για να επιτευχθεί μιας κάποιας μορφής ομαλότητα.
Πηγή: protothema.gr
