Γράφει ο Γιώργος Παπαχρήστος
Σε μια περίοδο έντονης ανησυχίας εξαιτίας της κλιμάκωσης του πολέμου στον Περσικό Κόλπο, προφανώς λειτούργησαν ενισχυτικά του εθνικού φρονήματος όσα συνέβησαν λίγο μετά την έναρξη του πολέμου, στην Κύπρο, με τις δημόσιες διαβεβαιώσεις του προέδρου Μακρόν και του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη ότι «η Κύπρος δεν θα μείνει ποτέ μόνη». Ομως «ας κρατήσουν οι χοροί». Η άμεση αντίδραση της Αγκυρας με την αποστολή, περισσότερων από τα δικά μας, αεροσκαφών στο τουρκοκρατούμενο τμήμα της Κύπρου, δημιουργεί την αίσθηση ότι στόχος της Τουρκίας δεν είναι απλώς να απαντήσει στην ελληνική κίνηση, αλλά να εδραιώσει περισσότερο την παράνομη κυριαρχία της στο 40% του νησιού. Αν και οι πραγματικές της προθέσεις θα φανούν όταν με το καλό ολοκληρωθεί ο πόλεμος, η ουσία είναι ότι η κίνηση της Τουρκίας να αποστείλει στην Κύπρο έξι F-16, έχει και μια άλλη στόχευση: στην πραγματικότητα αποτελεί ένα προγεφύρωμα έναντι του Ισραήλ, καθώς οι σχέσεις μαζί του παραμένουν σταθερά στα όρια της πολεμικής αναμέτρησης.
Οσοι λοιπόν παίρνουν αψήφιστα την τουρκική πρωτοβουλία, το καλύτερο που έχουν να κάνουν είναι να διαβάσουν πίσω από τις γραμμές, για να αντιληφθούν ίσως τι σημαίνει στην πραγματικότητα. Το εντυπωσιακό είναι ότι οι Τούρκοι προχώρησαν σε αυτή την κίνηση, η οποία καταφανώς παραβιάζει τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για το Κυπριακό, χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς άσκοπους λεονταρισμούς. Το πρώτο διάστημα ούτε ο πρόεδρος Ερντογάν ούτε ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν δήλωσαν οτιδήποτε σχετικό. Η αποστολή κρίθηκε αναγκαία για στην προστασία της τουρκοκυπριακής κοινότητας, παρά το γεγονός ότι δεν την απειλεί τίποτα, και επίσης ότι ποτέ οι μουσουλμάνοι του Λιβάνου δεν θα στρέφονταν κατά των ομοθρήσκων τους, Τουρκοκυπρίων. Το παράξενο παζλ συμπληρώνεται από την αφωνία της Αθήνας.
Καμία επίκληση του διεθνούς δικαίου, καμία αναφορά στις αποφάσεις του ΟΗΕ που απαιτούν την απομάκρυνση του τουρκικού στρατού κατοχής από το νησί, καμία διαμαρτυρία, έστω και για τα μάτια του κόσμου.
Τι συμβαίνει λοιπόν, και επικρατεί αυτού του είδους η σιωπή στην ακραία πρόκληση της Αγκυρας να ισχυροποιήσει τη στρατιωτική παρουσία της στο νησί, 52 χρόνια μετά τον «Αττίλα»; Μια πρώτη, απλοϊκή στη σύλληψή της, σκέψη, είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση φοβάται πως η όποια αντίδρασή της θα μπορούσε να εκληφθεί αρνητικά στην Ουάσιγκτον. Οτι την ώρα που ο πρόεδρος Τραμπ γελοιοποιεί και ειρωνεύεται τους συμμάχους που δεν δείχνουν πρόθυμοι να παράσχουν βοήθεια στις αμερικανικές δυνάμεις που βομβαρδίζουν το Ιράν, μια χώρα του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα, θέτει εμπόδια στην ανάπτυξη δυνάμεων μιας άλλης χώρας του ΝΑΤΟ, της Τουρκίας.
Μια δεύτερη εξήγηση θα μπορούσε να είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει αξιολογήσει σε αυτή τη φάση της παγκόσμιας αναταραχής τη διατήρηση των «ήρεμων νερών» με την Τουρκία ως κορυφαία επιλογή. Και στο όνομα αυτής της επιλογής, μπορεί να κάνει και τα «στραβά μάτια» για ό,τι συμβαίνει στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου.
Μεταξύ των δύο αυτών γεγονότων, νομίζω ότι η πραγματικότητα τείνει προς τη δεύτερη εξήγηση.
Γιατί δεν είναι μόνο η αποστολή και η μεταστάθμευση στην Κύπρο των έξι τουρκικών F-16. Είναι και η πρόσφατη διαμαρτυρία σε ΟΗΕ και ΝΑΤΟ για την εγκατάσταση των Patriot σε ένα ελληνικό νησί, την Κάρπαθο, όπως και η αποστολή τους στη Βόρεια Ελλάδα για την προστασία της Βουλγαρίας. Συν η παρεμπόδιση, αυτή τη φορά στις Κυκλάδες, μερικά μίλια από την Αμοργό, του σκάφους που πόντιζε οπτική ίνα για τη σύνδεση του νησιού με την Αστυπάλαια. Ιδια λογική, ίδια τακτική, αντίστοιχη αντιμετώπιση από την κυβέρνηση Μητσοτάκη με ό,τι συνέβη προ μηνών με τις έρευνες για την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής ενέργειας που θα ένωνε την Κρήτη και κατ’ επέκταση την ηπειρωτική Ελλάδα με την Κύπρο. Αν και η υπόθεση αυτή ξεχάστηκε, επειδή δεν πρόκειται να προχωρήσει η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου, το περιστατικό που καταγράφηκε ως ακραία πρόκληση στην Κάσο, συνομολογεί πως τα χαμόγελα και οι θερμές χειραψίες μπροστά στις κάμερες του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη με τον πρόεδρο Ερντογάν, όχι μόνο δεν καταστέλλουν τις τουρκικές επιδιώξεις, αλλά αντιθέτως τις πολλαπλασιάζουν.
Οπότε τίθεται εκ των πραγμάτων το ερώτημα τι ακριβώς συζήτησαν τον Φεβρουάριο στην Αγκυρα, πίσω από τις κλειστές πόρτες, οι κ.κ. Μητσοτάκης και Ερντογάν και ποια μπορεί να είναι η εφαρμογή τους. Αν η επιδίωξη ήταν απλώς να εδραιωθούν τα «ήρεμα νερά», ο κ. Μητσοτάκης μάλλον πρέπει να αισθάνεται προδομένος από τις εξελίξεις. Διότι τα «ήρεμα νερά» δεν μπορεί να στηρίζονται μόνο από τη μια πλευρά. Ούτε η πλευρά αυτή να κάνει συνεχείς υποχωρήσεις για τη διατήρησή τους.
Αυτό το τανγκό, όπως κάθε τανγκό, θέλει δύο. Κάποια στιγμή, οφείλει η χώρα να το καταστήσει σαφές στους «απέναντι». Αν δεν μπορεί να διασυνδεθεί σήμερα η Αμοργός με την Αστυπάλαια, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι σε ένα εύλογο, όχι και τόσο μακρινό, διάστημα δεν θα συμβεί το ίδιο μεταξύ Αίγινας και Πόρου…
Πηγή: tovima.gr
