Γράφει η Βίβιαν Ευθυμιοπούλου
Τα τελευταία, μεταπανδημικά, χρόνια το ελληνικό σχολείο τροφοδοτεί διαρκώς, συχνά παραπάνω από μία φορά την εβδομάδα, το αστυνομικό δελτίο με περιστατικά σχολικού εκφοβισμού και νεανικής παραβατικότητας.
Την ίδια στιγμή, οι δημόσιες συζητήσεις για τη συγκρότηση της εθνικής μας ταυτότητας, όταν, μοιραία, θα φτάσουν στο σχολείο αφού και οι εθνικές ταυτότητες αναπαράγονται κατεξοχήν μέσω της οργανωμένης εκπαίδευσης, το πιο πιθανό είναι να γυρίσουν σε πολεμική.
Και όλα αυτά συμβαίνουν όταν και στη χώρα μας η «γονεϊκότητα» (μαζί με την αντιγήρανση και τη μακροζωία…) προβάλλεται από τον Τύπο σχεδόν ως επάγγελμα στο οποίο μπορεί να διαπρέψει ένα ή δύο μαζί άτομα, η έμφαση στη λέξη «άτομα».
Όλα τα παραπάνω, αυτομάτως, δικαιολογούν το γιατί είναι εξαιρετικά σημαντική η πανελλαδική έρευνα κοινής γνώμης της ΜΚΟ «Σημείο για τη μελέτη & την αντιμετώπιση της Άκρας Δεξιάς» που έτρεξε η Aboutpeople και εξετάζει πως τοποθετούνται οι Έλληνες σε διάφορα θέματα που αφορούν την Εκπαίδευση.
Όταν η συζήτηση φτάνει στην Άκρα Δεξιά είναι εκεί, στους πλέον ευαίσθητους πυρήνες του κοινωνικού βίου, την οικογένεια και το σχολείο, που οι εχθροί της Δημοκρατίας προσπαθούν να εισέλθουν, αναζητώντας «ευήκοα ώτα» για τις εύπεπτες «λύσεις» τους στα ευαίσθητα προβλήματα.
Αν και κάποια ευρήματα της έρευνας «Σχολικό Κουδούνι 2026» του «Σημείου» δείχνουν θετικά, όπως αυτό το 95,2% που δηλώνει ότι θέλει να διδάσκονται στα σχολεία οι δημοκρατικές αξίες, το 58,9% που τάσσεται κατά της υποχρεωτικής διδασκαλίας των Θρησκευτικών ή το 86,2% που είναι υπέρ της διδασκαλίας της σεξουαλικής αγωγής, στο σύνολο της έρευνας, πρέπει περισσότερο να προβληματίσουν παρά να εμπνέουν αισιοδοξία.
Κι αυτό γιατί στην πραγματικότητα αφορούν κοινωνικές στάσεις που πηγάζουν από μια ατομοκεντρική αντίληψη της κοινωνίας και συμβάλλουν ελάχιστα ή και καθόλου στον φύσει κοινωνικό βίο του σχολείου. Δεν θα παιχτεί στη διδασκαλία ή όχι των Θρησκευτικών ή της Σεξουαλικής Αγωγής, η κοινωνική συνοχή στο σχολείο.
Ο άποψή μου επαληθεύεται από τα υπόλοιπα στοιχεία της έρευνας:
1 στους 3 θεωρεί ότι το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής πρέπει να προσφέρεται στα παιδιά κατόπιν γονικής συναίνεσης.
Το 67% πιστεύει ότι για τη νεανική παραβατικότητα ευθύνεται η οικογένεια, ο παράγοντας κοινωνία απουσιάζει.
Το 43% θέλει τα παιδιά μεταναστών στην τάξη μόνο αν αυτά μιλάνε Ελληνικά ενώ σχεδόν το 40% θεωρεί ότι τα παιδιά Ρομά είναι αδύνατον να ενταχθούν στο σχολείο, όσο και να προσπαθήσει η Πολιτεία.
Όσον αφορά τις απαντήσεις στην ερώτηση αν θέλουμε στο μάθημα της Ιστορίας να διδάσκονται αλήθειες θα συγκρατηθώ και δεν θα καγχάσω. Και μόνο ότι το 94,8% πιστεύει ότι στην Ιστορία υπάρχει η μία και μοναδική αλήθεια δείχνει το πρόβλημα. Έχω λογους να πιστεύω δε ότι το ίδιο ισχύει και για όσους δήλωσαν ότι θέλουν να διδάσκονται οι αρχές της Δημοκρατίας: ο καθένας από αυτούς έχει και τη δικιά του ιδέα για το ζήτημα.
Συμπερασματικά, στην έρευνα διακρίνεται, εύκολα, η απροθυμία μια σημαντικής μερίδας της κοινής γνώμης να αναγνωρίσει το Σχολείο ως πεδίο άσκησης στη συνύπαρξη με τον ξένο και τον διαφορετικό ακόμα και με τον συμμαθητή που επιδεικνύει παραβατική συμπεριφορά γι αυτό και στην πλειοψηφία της ζητάει απλώς αυστηρότερες τιμωρίες.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το 59,5% διαφωνεί με την κατάργηση των μαθητικών παρελάσεων προφανώς γιατί θεωρεί ότι οι δράσεις (στην πραγματικότητα τελετουργίες) που σχετίζονται με την εθνική ταυτότητα είναι που λειτουργούν ενοποιητικά, όχι η ένταξη του «άλλου» στην κοινωνία μας και η συνύπαρξη μαζί του.
Ακόμα κι όταν οι απαντήσεις στις ερωτήσεις αυτές (για τα παιδιά των μεταναστών και Ρομά) αναλύονται ανά πολιτική στάση, δηλαδή πως απαντούν Αριστεροί, Δεξιοί, Κεντρώοι κλπ, πρέπει να αντιμετωπιστούν με σκεπτικισμό γιατί απουσιάζει μια πληροφορία που κατά τη γνώμη μου είναι εξαιρετικά σημαντική: ποιο μοντέλο Εκπαίδευσης έχουν επιλέξει για τα δικά τους παιδιά όσοι απαντούν στο ερωτηματολόγιο: το δημόσιο ή το ιδιωτικό;
Αν και ανεκδοτολογικό ρισκάρω να το αναφέρω: τα παιδιά όλων ανεξαιρέτως των προοδευτικών/αριστερών φίλων μου, φοιτούν σε ιδιωτικά σχολεία. Στην παρέα, οι ίδιοι φίλοι όταν πιουν και κανένα ποτήρι κρασί παραπάνω θα εξομολογηθούν ότι ήταν «τα καημένα τα μεταναστάκια που κρατούσαν πίσω την τάξη του παιδιού» που τους οδήγησε στην απόφαση να επιλέξουν την ιδιωτική εκπαίδευση κι ας μην εχθρεύονται τους Μετανάστες. Οι ίδιοι άνθρωποι, όταν ερωτηθούν σε μια τέτοια έρευνα, θα δώσουν βέβαια την «correct» απάντηση.
Το έλλειμμα κοινωνικού κεφαλαίου στη χώρα έχει επισημανθεί και συζητηθεί αρκετά. Όλα δείχνουν πως αντιλαμβανόμαστε την Κοινωνία αποκλειστικά ως πεδίο συγκρούσεων.
Πιο πολύ ως πραγματίστρια παρά ως φύσει αισιόδοξη (που είμαι) όταν μελετώ έρευνες σαν και αυτή του «Σημείου» προσπαθώ να αναζητήσω τις λεγόμενες επικοινωνιακές ευκαιρίες και εν προκειμένω διακρίνω μία και μάλιστα ξεκάθαρα: όσοι τασσόμαστε υπέρ μιας ανοιχτής κοινωνίας με τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ως βίωμα και όχι ως απλό αίτημα, πρέπει να εισάγουμε στη σκέψη μας και στο λόγο μας αυτό που ο αείμνηστος συνταγματολόγος Σταύρος Τσακυράκης ονόμαζε «Φιλελεύθερη Κοινωνικότητα».
Δεν υπερασπιζόμαστε τα Δικαιώματα που εχθρεύεται η Άκρα Δεξιά για να μεγιστοποιήσουμε την ατομική μας ελευθερία. Υπερασπιζόμαστε τα Δικαιώματα επειδή είναι απαραίτητα για μία δίκαιη κοινωνία. «Η συμβίωση με αξιοπρέπεια είναι αδύνατη χωρίς τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχουν νόημα χωρίς την κοινωνικότητα», έγραφε ο Σταύρος Τσακυράκης.
Οταν οι προοδευτικοί πολίτες στο Κέντρο και την Αριστερά συμφωνήσουμε σε αυτό, τότε θα δούμε ότι η ελευθερία μας δεν απειλείται από το μάθημα των Θρησκευτικών και σίγουρα δεν θα διασφαλιστεί με ένα μάθημα πολιτικής αγωγής στο σχολείο.
Γιατί η Άκρα Δεξιά στοχεύει τα αποξενωμένα μέλη μιας κοινωνίας, τις μονάδες, τα άτομα. Ειδικά αυτά που έχουν την αξίωση οι κοινωνίες να πορεύονται με τη μία και μοναδική «δική τους αλήθεια» που συχνά θεωρούν ότι λειτουργεί και ως ηθικό πλεονέκτημα.
Φιλελεύθερη κοινωνικότητα: αυτό είναι το μάθημα που λείπει στα σίγουρα από το ελληνικό σχολείο.
Πηγή: news247.gr
