Γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος
Θα ήταν αδύνατον να πιστέψουμε τα προηγούμενα χρόνια ότι θα χρειαζόταν στις μέρες μας η συγγραφή ενός άρθρου με τον τίτλο το οποίο έχει αυτό που διαβάζετε τώρα. Έγινε, όμως.
Και συνέβη γιατί απ’ ότι φαίνεται δεν υπάρχει κανένα όριο πλέον στην ασυδοσία που μετατρέπεται σε θεσμική εκτροπή. Αν δεν το έχετε καταλάβει, αυτό έχουμε να αντιμετωπίσουμε από τη Δευτέρα το πρωί όταν έγινε γνωστή η απόφαση Τζαβέλλα για οριστικό κλείσιμο της υπόθεσης των υποκλοπών. Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν διαπίστωσε ότι συντρέχουν λόγοι “επιστροφής” της υπόθεσης στο στάδιο της διερεύνησης ούτε μετά την απόφαση-καταπέλτης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθήνων με την οποία καταδικάστηκαν τέσσερα φυσικά πρόσωπα.
Ανένδοτο αγώνα, ως γνωστόν, είχε ονομάσει ο Γιώργος Παπανδρέου την απάντηση της δημοκρατικής Ελλάδας στις εκλογές βίας και νοθείας του 1961 οι οποίες διεξήχθησαν υπό τις προβλέψεις του σχεδίου “Περικλής” με κύριο στόχο τη νέα νίκη της Δεξιάς (ΕΡΕ) αλλά και τη συμπίεση των δυνάμεων της Αριστεράς (ΕΔΑ) που το 1958 είχαν αναδειχθεί, προς γενική κατάπληξη, σε αξιωματική αντιπολίτευση.
Το σχέδιο, στο οποίο πρωταγωνίστησε, μεταξύ άλλων, και ο μετέπειτα δικτάτορας και επίορκος αξιωματικός Γιώργος Παπαδόπουλος ήταν απλό στη σύλληψή του. Μέτρα τρομοκρατίας, ειδικά στην επαρχία, έτσι ώστε ο κόσμος να ψηφίσει, από φόβο, Δεξιά. Και εννοείται απόλυτη καθοδήγηση των στρατευμένων και των δυνάμεων ασφαλείας για μαζική ψήφο στην ΕΡΕ. Εγιναν όργια, άνθρωποι διπλοψήφισαν τσεκαρισμένα και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατήγαγε ακόμη έναν ακόμη εκλογικό θρίαμβο στις πλάτες της καχεκτικής ελληνικής δημοκρατίας, όπως την χαρακτήρισε χρόνια αργότερα ο αείμνηστος Ηλίας Νικολακόπουλος.
Μα από τότε έχουν περάσει 65 χρόνια, μία ζωή ολόκληρη θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς. Αναντίρρητα! Ωστόσο, μήπως τα επίδικα δεν είναι και πολύ διαφορετικά;
Η τότε αντιπολίτευση μιλούσε για νόθευση της ψήφου, αλλοίωση της λαϊκής βούλησης και έλεγχο των πραγμάτων από παρακρατικά κέντρα που επέβαλλαν τη δική τους θέληση. Σήμερα γινόμαστε μάρτυτες άρνησης της δικαιοσύνης να εκτιμήσει όσα νέα στοιχεία προέκυψαν κατά τη διάρκεια της εκδίκασης στο Μονομελές και να ανοίξει ξανά μία δυσώδη υπόθεση που σχετίζεται με τον πυρήνα των θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών.
Δεν ζήτησε κανείς ούτε ενοχές χωρίς στοιχεία και αποδείξεις, ούτε κεφαλές επί πίνακι. Ερευνα σε βάθος αξιώνεται για ένα σκάνδαλο πρωτοφανές, για μία υπόθεση στην οποία βρέθηκε παρακολουθούμενος ο τότε αρχηγός του στρατού και σειρά Υπουργών (οι οποίοι δεν κινήθηκαν νομικά, ούτε καν μετά το σάλο). Να σταθεί η Δικαιοσύνη στο ύψος της περίστασης, να τιμήσει το συνταγματικό της ρόλο και να θυμηθεί ότι δεν μπορεί να λειτουργεί σύμφωνα με τα συμφέροντα της εκτελεστικής εξουσίας.
Να καταλάβει, επιτέλους, ο Ελληνας πολίτης ότι ναι, στην πατρίδα μας, σ’ ένα φιλελεύθερο κράτος δικαίου, υπάρχει διάκριση των εξουσιών στην πράξη, όχι μόνο στους τύπους και στα συγγράματα που διαβάζουν οι φοιτητές της Νομικής και των Πολιτικών Επιστημών στις σχολές τους.
Να δώσουμε και μία άλλη διάσταση: Δεν μπορεί η χώρα να πάει στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές διεξαχθούν, αν δεν έχουν εξαντληθεί οι δυνατότητες να μάθουμε ποιος ή ποιοι κρύβονταν πίσω από αυτό το άθλιο παρακρατικό κέντρο που είχε βάλει στο σημάδι εκατοντάδες ανθρώπους με κρίσιμο θεσμικό ρόλο. Η ήδη καταρρακωμένη εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς θα καταρρεύσει εντελώς, θα κείτεται στους δρόμους βαριά πληγωμένη, λίγο πριν τον επιθανάτιο ρόγχο.
Το όλο ζήτημα δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθύτατα πολιτικό και ουσιαστικό. Δεν έχει να κάνει με την ποιότητα της Δημοκρατίας αλλά με τη Δημοκρατία αυτή, καθ’ αυτή, την ύπαρξή της μέσα από την τήρηση του Συντάγματος και των νόμων. Φαντάζει αυτήν την ώρα πολύ πιθανό ότι αυτές οι παλιές σιγουριές και ασφάλειες δεν είναι πια ζωντανές. Οτι αποτελούν ζητούμενα και όχι δεδομένα.
Δεν οραματιζόταν κανείς αυτήν την Ελλάδα τέσσερα χρόνια πριν τελειώσει η δεκαετία του 2020. Και ούτε μπορείς να καμώνεται ότι δεν συμβαίνει τίποτα όπως κάνει ήδη η κυβέρνηση που κρύβεται πίσω από γενικότητες περί σεβασμού στους θεσμούς κτλ. Γνωρίζει άριστα ότι υπάρχει πρόβλημα, όπως γνωρίζει ότι κοτζάμ Πρωθυπουργός βρέθηκε εκβιαζόμενος από καταδικασθέντα πρώην στρατιωτικό και νυν επιχειρηματία.
Σχεδόν κιχ δεν έβγαλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης τις προάλλες στης Βουλή. Και μόνο όταν προκλήθηκε πάνω από μία φορά από τους πολιτικούς του αντιπάλους, ψέλισε το όνομα του καταδικασμένου με λάθος τόνο για να δείξει ότι δεν τον γνωρίζει. Και μερικές ημέρες μετά η υπόθεση έκλεισε με τη βούλα του Αρείου Πάγου.
Πολύ καλό για να είναι αληθινό. Ας γνωρίζουν στο Μαξίμου ότι δεν μπορούν να κοροϊδεύουν τον κόσμο για πολύ καιρό, για σειρά χρόνων για την ακρίβεια. Και αν μάθουν ότι αν, με κάποιον τρόπο, μπει στην εξίσωση ο λαϊκός παράγοντας (κάτι που δεν φαίνεται πάντως στον ορίζοντα) τότε οι εκπλήξεις που θα δοκιμάσουν ίσως είναι πολλαπλές. Αυτό έχει δείξει η ιστορία.
Πηγή: news247.gr
