Γράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος
Στο βιβλίο τους, “Η άκρα δεξιά ενάντια στην πολιτική, μία παράξενη νίκη” που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Πόλις, οι Μichael Foessel και Etienne Ollion διατυπώνουν μία πολύ λογική απορία.
Οι δύο Γάλλοι συγγραφείς γράφουν: “… παρότι εξασθενημένη, τόσο εκλογικά όσο και πολιτισμικά, η Αριστερά θεωρείται ότι έχει ακόμα στα χέρια της τη μιντιακή και διανοητική εξουσία. Πώς να εξηγήσουμε ότι, τη στιγμή ακριβώς που η ούτως ή άλλως βαθύτατα διαιρεμένη Αριστερά δεν αποτελεί πια ρεαλιστικό πολιτικό “κίνδυνο”, έχουν οξυνθεί σε τέτοιο βαθμό οι επιθυμίες για εκδίκηση σε βάρος της;”
H απορία είναι απολύτως δικαιολογημένη. Η Αριστερά σέρνεται σε πολύ χαμηλές πτήσεις, δείχνει να έχει χάσει την παλιά λάμψη της και σίγουρα το αυξημένο κύρος της αλλά η Δεξιά, και κυρίως η ακροδεξιά, συνεχίζουν να την χτυπούν αλύπητα, σαν να πρόκειται για τον Νο 1 πολιτικό κίνδυνο.
Τελικά μήπως πρόκειται ακριβώς γι’ αυτό; Μήπως η Αριστερά παραμένει, σε παγκόσμιο επίπεδο θα έλεγε κανείς, η μοναδική πολιτική δύναμη που μπορεί να δώσει ελπίδα στους πολλούς ότι όντως μπορεί ο κόσμος να έχει μία διαφορετική τύχη; Μήπως η Αριστερά είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να ορθώσει ανάστημα στην ΤΙΝΑ της δεξιάς και στις υπεραπλουστεύσεις της ακροδεξιάς;
Οι συγγραφείς δίνουν τη δική τους απάντηση, αναλυτικότατα. Θα τη διαβάσετε στο βιβλίο.
Σε κάθε περίπτωση, η απόκριση στα παραπάνω ερωτήματα δεν μπορεί να απομακρυνθεί από το ναι διότι όντως η Αριστερά δίνει την εναλλακτική ακόμη και θεωρητικά.
Για μια Δεξιά η οποία στις αρχές της δεκαετίας του 90 αισθανόταν πολύ σίγουρη με τον εαυτό της και πίστευε ότι είχε φτάσει στην οριστική νίκη της (που περιγράφηκε ως το τέλος της ιστορίας σε μία μάλλον αφελή προσέγγιση) μάλλον η επιβίωση της Αριστεράς στη σημερινή συνθήκη μάλλον αποτελεί δυστύχημα.
Πέρα όμως από το γεγονός ότι η Δεξιά χρειάζεται πάντα να επιστρατεύει μία εκ φαντασίας απειλή για να πείθει τις μάζες για την ύπαρξη “πάσης φύσεως” κινδύνων και υπό αυτήν την έννοια η Αριστερά της είναι μάλλον απαραίτητη, το αντίπαλο δέος δεν δείχνει να το βάζει κάτω.
Σίγουρα δεν έχει καταλήξει σε τελική πρόταση για το ξεπέρασμα του καπιταλισμού, όμως ψάχνει και εντοπίζει ρήγματα στο παρόν σύστημα. Θα ισχυριστούν πολλοί ότι αυτό δεν είναι αρκετό. Εχουν δίκιο. Αλλά το ότι η Αριστερά, κατά τόπους, αντέχει και ελίσσεται είναι ίσως αρκετό στη Δεξιά να την στοχοποιεί γενικώς και ειδικώς.
Στο ταυτοτικό ζήτημα, έτσι και αλλιώς, οι θέσεις των δύο χώρων είναι η μέρα με τη νύχτα. Η Δεξιά υποστηρίζει την αναδίπλωση στη συντήρηση, την “προστασία” των οσίων και ιερών του κάθε έθνους, τον περιορισμό των ελευθεριών, την παρουσίαση της μετανάστευσης ως απειλής. Στην αντιπέρα όχθη, στα μεγαλύτερα τμήματά της τουλάχιστον, κυριαρχεί αυτό που ο αντίπαλος ονομάζει απαξιωτικά “woke” ατζέντα, τουτέστιν δικαιώματα για όλους, όλες, όλα, όσο “αόρατοι” και αν ήταν στο παρελθόν.
Παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, οι ιδεολογικές μάχες δεν έχουν τελειώσει. Οσοι υποστηρίζουν το αντίθετο, φαίνεται ότι έχουν ως προτεραιότητα απλά να “κοντύνουν” ή και να “εξαφανίσουν” από το χάρτη τον πολιτικό αντίπαλο για να μπορούν να δρουν ανεξέλεγκτοι.
Ούτε ο διαχωρισμός Αριστερά-Δεξιά έχει καταργηθεί στην πράξη. Μπορεί να παίρνει άλλες μορφές, να εστιάζει σε διαφορετικά θέματα, να μην έχει πολύ σταθερά σημεία αναφοράς στο εκλογικό σώμα (υπό την έννοια ότι πολλοί ψηφοφόροι μπορούν να “τσιμπολογούν” αφηγήματα και από τους δύο χώρους), όμως είναι πάντα εκεί.
Και θα παραμείνει όσο κόσμος παραμένει στεγνά, κυνικά ταξικός και χαρακτηρίζεται από φοβερές ανισότητες, οικονομικές και άλλες.
Άρα, η αιώνια μάχη μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς δεν αναμένεται να μάς εγκαταλείψει σύντομα. Ειδικά όσο η δεύτερη εξακολουθεί να παράγει ιδέες, ανατρεπτικές ή περισσότερο συστημικές, να παράγει σκέψη, κουλτούρα και πολιτισμό. Η έτερη πλευρά ανέκαθεν δεν παρουσίαζε την ίδια παραγωγικότητα σ’ αυτούς τους τομείς, γι’ αυτό και προέκυψαν οι χιλιάδες αναφορές για την “αριστερή ηγεμονία” που δήθεν δεν επέτρεπε στις “δυνάμεις της δημιουργίας” να προχωρήσουν μπροστά.
Κοντολογίς: Όταν ακούτε ότι δεν υπάρχουν πια Αριστερά και Δεξιά, να “κουμπώνεστε”. Επιχειρούν να σας πείσουν για κάτι που ουσιαστικά δεν συμβαίνει.
Πηγή: news247.gr
