Γράφει ο Οδυσσέας Ιωάννου
Πόσα κόμματα σηκώνει μία Δημοκρατία; Όσα θέλει, είναι η αυτονόητη απάντηση. Ουκ έστιν αριθμός, αν έτσι θέλει. Δεν θυμάμαι ποτέ περισσότερα κόμματα να ετοιμάζονται να κατέβουν στις επόμενες εκλογές και με βάση τις προβλέψεις η επόμενη Βουλή θα είναι μάλλον η Βουλή με τα περισσότερα κόμματα. Μια χαρά, η πολυφωνία είναι ποιοτικό πλεονέκτημα μίας Δημοκρατίας. Ο στίβος των ιδεών αντέχει τις αντιπαραθέσεις και τους ιδεολογικούς διαξιφισμούς και πλαταίνει και βαθαίνει τον πολιτισμό, την συνύπαρξη και την προσωπική και συλλογική πρόοδο.
Κάπου εδώ να τελειώσω με αυτές τις κοινοτοπίες και να πούμε την αλήθεια, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνομαι εγώ.
Τα σημερινά κόμματα στην Ελλάδα, χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες.
Τα παραδοσιακά, που είναι βιδωμένα εδώ και δεκαετίες στο συλλογικό υποσυνείδητο, λειτουργούν ως σταθερές και συγκεντρώνουν αντανακλαστικά τους φοβισμένους όταν τα πράγματα γίνονται τόσο ρευστά, που η χώρα κινδυνεύει με ακυβερνησία και «χάος»
Τα κόμματα σε διατεταγμένη υπηρεσία που σκοπό έχουν μόνο να κόψουν ψήφους από άλλα όμορα ιδεολογικά κόμματα. Αυτό γίνεται για πολλούς λόγους, οι βασικότεροι είναι κάποια προσωπική διαφωνία μέσα στο παλιό κόμμα που οδήγησε στην διάσπαση, αλλά και κάποια «πληρωμένη» μεθόδευση να μην αποκτήσει κάποιο κόμμα τόση εξουσία που δεν θα ελέγχεται εύκολα από εκείνους που τους αρέσει να ελέγχουν δίχως να χρειάζεται να εκτεθούν και να κατέβουν οι ίδιοι στην πολιτική.
Τα κόμματα της προσωπικής φιλοδοξίας. Εδώ η διαδικασία είναι απλή. Κάπου, σε κάποιο τραπέζι, κάποιος άκουσε από τους φίλους του πως είναι πολύ ικανός, πως «οι άλλοι δηλαδή είναι καλύτεροι από σένα;» και όλα πήραν τον δρόμο τους. Τους άκουσε, τον έπεισαν, την ψώνισε, το έκανε!
Τα κόμματα που προσπαθούν να βρουν τα πατήματά τους σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον, με ειλικρινείς αγωνίες για τον τόπο, δίχως μπάρμπα στην Κορώνη, ούτε στις Σέρρες. Έχουν βέβαια κι αυτά τους δικούς τους φιλόδοξους με τις προσωπικές ατζέντες, αλλά, μη γελιόμαστε, δίχως ίχνος φιλοδοξίας δεν κατεβαίνεις στην πολιτική.
Είμαι ανοιχτός και σε κάποια πέμπτη κατηγορία που μού διαφεύγει, συμπληρώστε την εσείς, δεν θα αλλάξει κάτι δραματικά στην χαρτογράφηση.
Βλέπεις τα κόμματα, τα ακούς, τα αποκωδικοποιείς, και βρίσκεις απίστευτες αντιστοιχίες σε ανθρώπους, σε φίλους, γνωστούς, συναδέρφους, ακόμη και στον ίδιο σου τον εαυτό. Για παράδειγμα έχω πολλούς γνωστούς που είναι ΠΑΣΟΚ. Δεν ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ, δεν εννοώ αυτό, είναι ΠΑΣΟΚ. Πιο σαφής δεν μπορώ να γίνω. Τον βλέπεις και λες «α, να ο ΠΑΣΟΚ». Καταλαβαινόμαστε, έτσι;
Άλλος είναι ένθερμος -σχεδόν εμπύρετος- υποστηρικτής νεόκοπου σχετικά κόμματος που ευαγγελίζεται αντισυστημισμό γιατί τον γοητεύουν οι αντισυστημικοί και έχει πειστεί πως οι συγκεκριμένοι κοιμούνται και ξυπνάνε με τον ειλικρινή καημό να αμφισβητήσουν και να αναδιαρθρώσουν το σύστημα.
Τον αγαπάμε, τον κάνουμε παρέα, τον καλούμε στα σπίτια μας, τρώμε, μια χαρά περνάμε.
Άλλος βλέπει σε εμάς έναν ΣΥΡΙΖΑ, έναν ΚΚΕ ή έναν ΕΛΑΣ. Μας κάνουν παρέα κι εμάς.
Η «ανθρωπογεωγραφία» των σημερινών Ελλήνων είναι πολυποίκιλη. Από ενδιαφέρουσα μέχρι αβίωτα γκροτέσκα -και ενίοτε επικίνδυνη- και ετοιμαζόμαστε να δούμε όλοι τις φάτσες μας στην επόμενη Βουλή. Αυτό δεν είναι ακριβώς αντιπροσωπευτική Δημοκρατία. Είναι ένα patchwork μιας χώρας χωρίς πυξίδα και όραμα. Ποτέ άλλοτε δεν μαζεύτηκαν τόσοι πολύ σωτήρες για να σώσουν κάποιον που δεν θέλει να σωθεί. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να το θέλουν και οι δύο. Συναινετικά, μεταξύ ενηλίκων.
Πηγή: news247.gr
